Pakkettenrapport Rode Kruis

152

geboden. De actie van kapitein-ter-zee Klaassen, leider van een comité, dat werkzaam was ten behoeve van de krijgsgevangenen en de burger-gevangenen, kan zijdelings tot het Rode Kruis-werk gerekend worden. Hij vermeldt in bijlage 1 van het rapport als totaal aantal verzonden pakketten aan burgergevangenen en geïnterneerden in Nederland, zowel als in Duitsland, een getal van 1829.

Op bovenvermelde, gegevens baseert de commissie haar oordeel. En al moge het voormalig Dagelijks Bestuur zich bij voortduring beroepen op tegenwerking van de Duitsers, de conventie van Genève enz., zij blijft van mening, dat de hulpverlening heel wat effectiever had kunnen zijn, als met andere methoden tegenover de Duitsers was opgetreden. Hiervan getuigen de successen, die verscheidene comité’s in dit opzicht wisten te behalen. Zo wist b.v. het comité van mevrouw de Bussy (Amsterdam) zijn zendingen naar Duitse kampen op te voeren, tot een aantal van 1000 a 1500 pakketten van 8 kg per week. Een klein voorbeeld, hoe men langs niet-officiële wegen iets bereiken kon, vindt men in bijlage N, waaruit de doortastendheid blijkt van mevrouw Wijsmuller, met als resultaat: contact met het concentratiekamp Buchenwald.

Over het zenden van pakketten door de afdeling V van het informatiebureau verklaarde de heer de Waal, dat hierbij ook levensmiddelenpakketten waren geweest; daarentegen werd door het commissielid Verspyck met klem verklaard, dat het hier uitsluitend pakketten betrof, inhoudende boeken, spelen enz., doch geen levensmiddelen.

Het protest vermeldt verder op bladz. 145: „Iedere hulpactie van derden werd geldelijk gesteund en aangemoedigd......”

In plaats van eigen commentaar laat de commissie hier liever enkele personen aan het woord, die in zulk een particuliere hulpactie werkzaam zijn geweest. Men leze hiertoe het rapport van mevrouw Wijsmuller (bladz. 161 en hetgeen hieronder volgt van mevrouw de Bussy. (De brief van mevrouw Honselaer is reeds als bijlage 12 in het rapport opgenomen).

Toen uit eigen vermogen niet meer geput kon worden, werd onder admiraal Quant en mevrouw van Harinxma thoe Slooten een financiële actie begonnen waarvan, toen door het optreden van het Nederlandse Rode Kruis ook ik achter de schermen moest blijven en dit voor ons ging werken, door ons direct 30.000 gulden aan het N.R.K. werd ter hand gesteld.

Toen de ellende in de Duitse concentratiekampen steeds groter werd, gaven wij daarvoor voedsel en begonnen wij 8 kg-pakketten te zenden aan de ons gezonden nummers en adressen. Op één ontvangkaart kwamen soms zes nieuwe adressen terug en wij voerden onze zendingen op tot 1000 a 1500 pakketten per week.

Ik werd toen weer eens door de Duitsers gepakt en bij Dr. Reuter (destijds vertegenwoordiger van het Duitse Rode Kruis — Rapp.)