Pakkettenrapport Rode Kruis

127

par les Légations respectives. Destinés en majeure partie aux prisonniers de guerre, les colis étaient aussi adressés aux civils polonais.

Sans doute, une requête analogue à celle de la Pologne et présentée par les autorités néerlandaises n’eût-elle pas été repoussée, et le procédé de ravitaillement ci-dessus décrit eût-il pu rendre possible une considérable augmentation de l’aide apportée aux prisonniers hollandais en Allemagne.

3.    Oui, les prisonniers norvégiens ont reçu par nos soins des colis personnels, d’après des listes d’adresses que nous fournissait la Légation de Norvège à Stockholm, laquelle connaissait fort bien le nom, l’adresse et la matricule des prisonniers en Allemagne.

4.    C’est la Légation de Norvège qui acquittait tous les frais.

5.    De 1942 à la fin de la guerre, ont été expédiés aux Norvégiens environ 50.000 colis à 20 couronnes (environ).

Aux Danois, depuis 1943 jusqu’à la fin, environ: 10.000 colis.

Pour les Hollandais, voir No. 1.

Espérant que ces quelques renseignements pourront vous satisfaire, nous vous prions de recevoir, Messieurs, l’assurance de toute notre haute considération.

(s.) HENDRIK BEER.

Secrétaire Général.

Nederlandse vertaling van de brief van de heer H. Beer:

Aan het Hoofdbestuur van het Nederlandse Rode Kruis.

’s-Gravenhage.

Betreft: Voedselpakketten, geadresseerd aan burgergevangenen in Duitsland.

Mijne Heren,

In antwoord op Uw brief van 29 Juli 1947 over bovengenoemd onderwerp, heeft*het Dagelijks Bestuur van het Zweedse Rode Kruis de eer op de gestelde vragen de volgende antwoorden te geven:

1. Wij zijn onbekend met de maatregelen, die te Stockholm ondernomen zijn door de Nederlandse vertegenwoordiging te Londen, maar in de herfst van 1944 hebben wij bezoek gehad van mevrouw Gravesen, destijds deel uitmakend van de repatriëringscommissie van het Nederlandse Gezantschap, die ons vroeg in welke mate wij bovengenoemd gezantschap zouden kunnen helpen om voedselpakketten te adresseren aan Nederlandse burgergevangenen in Duitsland tot een aantal van 2.000 pakketten per maand volgens adreslijsten, die zij ons zou geven.

Wij beloofden haar de mogelijkheden te onderzoeken om aankoop-en verzendvergunningen te verkrijgen en konden deze eindelijk verkrijgen voor het verlangde aantal maandelijkse pakketten. De eerste zending van 2.000 pakketten werd verstuurd in Januari. 1945 en werd gevolgd door twee andere van dezelfde hoeveelheid, de een in de loop van Februari, de andere eind Maart 1945. Ieder pakket droeg een opgeplakt adres met aanduiding van de naam van de gevangene, zijn titel en zelfs zijn gevangennummer, voor zover mevrouw Gravesen deze aanduiding op de lijst had kunnen verstrekken. De pakketten, bestemd voor eenzelfde kamp, werden in kisten gepakt, die de naam