Pakkettenrapport Rode Kruis

124

Apart from the official German permit, consent also had to be obtained from the Allied Military authorities. Officially these authorities were not in a position to permit transmission of parcels to political prisoners in Germany or German-occupied countries, as there was no guarantee whatever that the parcels would really reach £he prisoners. They also stated that it was the duty of Germany to accomodate the prisoners, and that such a relief-organisation as the above-mentioned indirectly tended to prolong the war.

However, unofficially it was pointed out that these rules of blocade would not be strictly maintained. The most important thing was to avoid publicity around this matter. Consequently, on the part of the allied authorities nothing was ever done in order to prevent this transmission of parcels, which might thus continue to an ever increasing extent until the end of the war.

I have the honour to be, Dear Sir,

Your obedient Servant For the Minister (s.) ERIK DONS,

Secretary.

Nederlandse vertaling van de brief van minister H. M. Lange:

Oslo, 25 Juli 1947.

Mijnheer,

Met referte aan Uw onderhoud van heden met de minister van Buitenlandse Zaken en vertegenwoordigers van de betrokken Noorse autoriteiten heb ik de eer het volgende mede te delen, betreffende het zenden van Rode Kruis-pakketten aan Noorse politieke gevangenen in Duitsland gedurende de oorlog.

De officiële Duitse toestemming werd niet eer dan tegen het einde > van Februari 1943 verleend voor het doorzenden van Rode Kruispakketten aan Noorse politieke gevangenen, waarmede onmiddellijk werd aangevangen vanuit Stockholm en Genève. Later werd het ook mogelijk kleinere hoeveelheden pakketten te zenden van Madrid, Lissabon en Cairo. Vanaf de herfst 1942 werden ook Noorse Rode Kruis-pakketten gezonden; deze pakketten werden door de familieleden der gevangenen in Noorwegen betaald. Ze konden niet collectief worden gezonden doch moesten speciaal aan iedere gevangene individueel worden geadresseerd.

Daarom was het van het grootste belang, steeds de beschikking te hebben over complete lijsten van onze politieke gevang3nen. Dergelijke lijsten werden samengesteld te Stockholm en Londen en waren geba-seerd op gegevens die in Noorwegen en door middel van onze illegale contacten in Noorwegen en Berlijn werden verzameld; tenslotte werden deze aan alle verzendplaatsen doorgegeven.

Afgezien van de officiële Duitse vergunning moest ook nog toestemming verkregen worden van de geallieerde militaire autoriteiten. Deze autoriteiten waren niet in staat officieel toestemming te verlenen tot het zenden van pakketten aan politieke gevangenen in Duitsland of door de Duitsers bezette landen, daar er geen enkele zekerheid bestond