Pakkettenrapport Rode Kruis

123

voor zover ik me kan herinneren ten bate van de krijgsgevangenen. Verzendingen aan krijgsgevangenen hoefden niet van namen voorzien te worden, over de krijgsgevangenkampen hadden wij vrij nauwkeurige gegevens, er was iets meer hoop, dat deze pakketten hun plaats van bestemming zouden bereiken. In Londen ging men er niet mee accoord, dat wij ons bemoeiden met verzendingen aan krijgsgevangenen, dit werd door het Ned. Rode Kruis aldaar behartigd. De Zweden, die in Duitsland onze belangen aldaar behartigden, verzekerden ons keer op keer, dat de Nederlandse krijgsgevangenen géén pakketten ontvingen (ook hierover kan de heer van Rijckevorsel nauwkeurige inlichtingen geven). Wij besloten toen, ondanks het geharrewar met het Ned. Rode Kruis in Engeland, pakketten aan krijgsgevangenen te verzenden. Enfin, een maand later was Duitsland al in zo’n chaos, dat er niet veel meer te zenden was. We hebben geprobeerd, wat we konden, zoals U wel weet. We hebben ook enige extra zendingen gezonden door quota van anderen over te nemen, enfin, we hebben gehannest en gezwoegd, maar veel te laat en niet bepaald geholpen door onze chefs in Londen. Ik kan me de woede van Vorrink begrijpen, maar of hij iets bereikt, door daar in te gaan roeren?

Als ik dit overlees, vallen er allerlei details in, maar ik betwijfel of dat zin heeft — kan overigens zo zonder materiaal niet instaan voor de nauwkeurigheid van deze brief. Hoop, dat het echter enigszins een beeld geeft.

(w.g.) Mevr. D. GRAVESEN.

Bijlage 37.

Halvard Manthey Lange.

(Minister van Buitenlandse Zaken van Noorwegen).

Oslo, 25th July 1947.

Dear Sir,

Referring to your conversation to-day with the Foreign Minister and representatives from the Norwegian authorities concerned, I have the honour to state the following concerning the transmission of Red Cross parcels to Norwegian political prisoners in Germany during the war.

The offical German permission was not given till the end of February 1943 for the transmission of Red Cross parcels to Norwegian political prisoners, which immediately started from Stockholm and Geneva. Later on it also became possible to send smaller quantities of parcels from Madrid, Lisbon and Cairo. From the autumn of 1942 Norwegian Red Cross parcels were also sent; these parcels were paid by the prisoners’ relatives in Norway. The parcels could not be sent collectively, but had to be specially addressed to each individual.

It was therefore of the utmost importance always to have up-to-date lists of our political prisoners. Such lists were worked out in Stockholm and London and based on the information collected in Norway and through our underground contacts in Norway and Berlin, and were finally distributed to all bases of transmission.