Pakkettenrapport Rode Kruis

figuur met „prima” Duitse relaties, zoals Himmler) uit Theresienstadt in Zwitserland aan, dank zij de Hyefs, een soort afdeling van de Agoe-dath Israël, de Wereldbond van orthodoxe Joden. Zeer lang van te voren reeds hadden wij getracht bij alle mogelijke instanties en personen vertrouwen te wekken en steun te vinden voor iets dat inderdaad fantastisch leek: het loskrijgen van gevangenen uit de concentratiekampen (ook voor de z.g. politieke gevangenen leek het ons niet onmogelijk). „Londen” reageerde enthousiast. En wat toen volgde leek meer dan wat ook op de vergelijking aan het begin van dit rapport. In November 1944 waren ze enthousiast, in April 1945 waren ze het nog, al kwam er in die tijden ook wel eens een raadselachtig bericht als: „niet meer opportuun” en als er nu twee van die heren nog wel samen borrelen, delibereren ze er waarschijnlijk nog over. In nagenoeg ieder telegram zetten we het, en aan het slot van onze brieven stond het met vette letters: „Het gaat om mensenlevens” of „Het gaat om mensen, die verhongeren!” Als het daar niet om gegaan was, was het een klucht geweest. Mededeling uit Londen: kwestie zo belangrijk, dat de Ministerraad zal beslissen. Als de beslissing uitblijft, aandringen onzerzijds. Mededeling uit Londen: kwestie zó belangrijk, dat de regeringscommissaris voor repatriatie ter bespreking naar Zwitserland komt. Visum onmiddellijk verzorgen. Dus eindelijk toch het lang gevraagde persoonlijke contact! Als de reis ons te lang duurt, weer telegram op telegram, waar hij blijft. Eindelijk bericht: Onderweg in Parijs. Weer wachten. Telegrammen naar Londen en Parijs. Antwoord: Naar bevrijd Z. Nederland vertrokken voor belangrijke besprekingen (wat moeten die belangrijk geweest zijn), maar geen nood, de Regering heeft iemand uit Palestina naar Londen laten komen en die zal nu naar Zwitserland komen. Visum verzorgen! De Regering had geen slechtere keus kunnen doen, want de dame, die ons tenslotte op het dak gestuurd werd, had om verschillende redenen voor dit soort werk in het algemeen maar voor dit speciale geval in het bizonder nooit in aanmerking mogen komen. Een behoorlijke volmacht had ze trouwens niet eens; alleen een brief met een beetje vaag gezwam over coördinatie en eigen gezwam over mensen in Bergen-Belsen die alles hadden, wat ze nodig hadden, en een regering, die verdere hulp overbodig vond, want die één keer onze lijsten gebruikt had om aan 1200 van de 3500 mensen in Bergen-Belsen een pakje te sturen en dit o.i. nog verkeerd gedaan had. Het hulpwerk heeft onder dit zo lang begeerde en zo vaak gevraagde persoonlijk contact met „Londen”

(al was het dan maar surrogaat) nauwelijks meer kunnen lijden......

het was toch al te laat.

Zorgvuldig heb ik in het voorafgaande namen weggelaten, al bleek het mij tot mijn spijt niet overal mogelijk te vermijden, dat duidelijk werd, wie de betrokken personen zijn. Uit de gehele opzet blijkt, waarom ik dit gaarne geheel zou hebben vermeden. Des te meer genoegen doet het mij van een aantal personen de namen te kunnen noemen, die tenminste wel het hunne hebben gedaan om de weinige hulp, welke in de hier beschreven sfeer te. verlenen was, mogelijk te maken en te bevorderen. Ik kan hier natuurlijk slechts over diegenen spreken over wier werk ik mij bevoegd acht te oordelen en laat daarom zelfs de daden