Pakkettenrapport Rode Kruis

105

met klem geëist, dat zij zou komen en moest zelfs dreigen er een „porte-feuille-kwestie” van te maken. De aanwezigheid in Praag van althans één vrouw (bij de andere missies waren er vele) was zeer gewenst.

Hoewel herhaaldelijk door Dr. P. D. gevraagd is om ééns in de week * een Nederlands vliegtuig te sturen voor vervoer van zieken o.a. waarvoor alle permissies van Tsjechische en Russische autoriteiten door hem in orde waren gebracht, werd dit „niet nodig” geacht. Resultaat: vele zieken, o.a. enige uit Auschwitz, werden door de Fransen zeer vriendelijk vervoerd, doch kwamen hierdoor niet regelrecht, maar met wekenlange vertraging via Parijs of Bodensee pas naar Holland: één jongen uit Auschwitz, die nog getransporteerd had kunnen worden, mits regelrecht naar Nederland, stierf eind Augustus in Praag zonder zijn familie teruggezien te hebben. Vervoer van zieken per truck of goederenwagen was natuurlijk niet mogelijk.

Zoals reeds opgemerkt heeft de Zweedse consul zich buitengewoon veel moeite gegeven om alle Nederlanders zo goed mogelijk te helpen. Ontelbare malen is hij voor de aankomst der Nederlandse missie op en neer gereden naar Pilsen om transporten te organiseren (180 km heen en terug) en in ieder opzicht heeft hij de belangen der Nederlanders behartigd; hij bleef dit doen, ook na de aankomst der missie „Boon”, aangezien deze geen consulaire bevoegdheden had. Zeer pijnlijk deed het ons dan ook aan, dat kol. Boon, die tenslotte de chef der missie was, uitermate weinig notitie van de heer Rosborg nam en hem nimmer enige beleefdheid heeft aangedaan noch hem ooit heeft aangeboden, de vele voor de Nederlanders verbruikte benzine, die natuurlijk uiterst schaars was, te vergoeden toen wij zelf benzine hadden gekregen! Zelfs heeft de heer Boon verzuimd zijn opwachting te maken bij de Zweedse gezant, nadat deze in Praag was aangekomen en zijn intrek had genomen in het legatie-consulaatsgebouw, waar wij gastvrijheid genoten. Toen wij onmiddellijk na het vertrek van de heer Boon uit Praag op 10 Augustus ons gehaast hebben om nog iets van deze fouten te herstellen, was de reactie èn van de gezant èn van de consul dan ook ondubbelzinnig. De consul merkte aan tafel (wij hadden hem te eten gevraagd) op, dat hij het een merkwaardige gewaarwording vond om eens met Hollanders aan tafel te zitten. ..

Eind Augustus waren al onze inlichtingen van dien aard, dat wij in overleg met de Belgische en Franse missies besloten omstreeks half September het werk te staken. Gemeenschappelijk met hen deden wij hiervan mededeling via radio Praag. Met de juist gearriveerde Nederlandse chargé-d’affaires, de heer Haver Droeze, pleegden wij eveneens overleg en ook deze was van mening, dat hij met enkele hulpkrachten, verdere eventueel binnendruppelende repatriandi gemakkelijk kon voorthelpen.

Na de onverwachte terugkeer van kol. Boon in Praag op i September, meenden wij de zaken verder aan hem te mogen overlaten, zodat wij

4 September vertrokken en na a&nkomst in Nederland ons ontslag op het Departement van Sociale Zaken met ingang van 15 September ’45 aanboden en verkregen.

(w.g.) A. POLAK DANIELS.