Levensgang, eerste deel

!«5

je stééne... asje vleesch koop, koopje bééne,... en dat zeg ik ook!... anneme meneer Lozij, anneme!...

Wacht 'es èffietjes!... as 'k lieg... lieg 'k in kemissie... daar hè-je Vronie van der Hos; kê-je die nie?... zij is ê dochter van Bogie Nasjkont,... Nee, die hêt ê lol beleef!... ê teneel... Oggenebbiech, ê vroutje van vijf-e-dertig jaar... Daar krijg ze me ê dikke buik... zuilie late me an de zjurezjijn van Vink komme... jullie weute wel... hij is è broer van die andere Vink... die mit ze oliefante-month... è month, of ie z'k althoos zellewers wat in ze oore ken zerre... zoo breeth... Nóh,... die gaat 'r an 't betaste en an 't befhoele... afijn, om kort te gaan,... ze mot in de kraam... Kê-je begrijpe hoe è ze wazze... Twaalf jaar getróut... geen kint geen

kraai... In de hemel!... kê je begrijpe____ Ieder die ie teuge is

gekomme, het ie motte traktheere... En Vronie was mechogge van freugte... Ze hebbe z'k mechogge gehoop op e zoon... Afijn, daar make ze a prach van ê luijermant, en zij iedere dag mit ê buik van komga... je hèt 'r wies op gekenne speule... as ê tafel zoo hoog... elke dag erreger... Nee wach, je bint 'r nog nie... è kèmédie... waaragteresrot... De zjurezjijnkomp nög-ê-r's en nóg-e-r's... betast 'r weèr en befhoelt 'r weer... Goeth!... zij kompt in d'r negende, maar al wat 'r nie komme hèt gewille,... is 't khint!.., Doodsbenaut late zuilie weer komme an Vink, je weut veel, 'n echte tippichkoph ¹)... hij zal mijn afgestóle worre... afijn... en die hout vol, dat zuilie z'k vertelt hebbe... Addenömmelekijne!... afijn... denke zuilie: komp thijt komp raath... Zoo zalle me kindere bij me in de wijrelt blijwe!... daar wort 't tien maande... ellef maande... en al wat niet kompt, is 't khint... Oggenebbiech... daar staat me a prach van ê luiermant... zij wort hallef mechogge van ongedult... ze denk ellik oogenblik, daar komp ie... enne d'r komp niks!... toe beginne zuilie me allemaal te chpotte mit 'r en zij loop mit trane in 'r ooge naar 'n andere dokter. .. En raajereis wat 't was!... è z èn e w e buik!... zal 'k doodvalle!... ha-ha-ha!... Wat e dokturs teugeswoordig!... En toe is ie me iedere dag 'n ent naa benede gezak van komga.. . En weet je wat ik toe gezeg heef an ze ?... D'r was 'm zachs toegekomme as meneer Vink zellewers most wörre besneeje... dan hadde we tög è brizzemiele ^a) gekenne hebbe.

Niemand begreep er 't toepasselijke van, maar onbedaarlijk lachten de zwagers mee, die gein hadden in Sak, en aangestoken door zijn eigen lach-geschraap, lachten allen, behalve Lepper, die zwaar z'n weer ingeschonken koffie stond te blazen. Midden in z'n schouderschokkend schraap-gelach hield Sak op, droog-nuchter, schreeuwend naar Lepper:

— Je blaast verkeert?... je weut wel Lepper!... in me je-weut-wel mot je blaze!