Levensgang, eerste deel

169

— En doen de werklui óns niks, meent u? — vroeg, plots schuchter-zacht uit z'n zwijgen vallend, Lozij, aan Sak, in komisch aangekijk, döör-glimlachend zonder te lachen.

— Waasj-fiel!... jullie binne mit rech twee hande op éen buik as 't teuge de werksman ankomt, maar as jullie verkoope motte, kenne jullie malkanders bloet drinke... vertel mijn!... nogg!

Bresser gaf 'n stamp van woede op den grond; den hals kon ie dien vervloekten uitflapper wel omdraaien. Sak had onthutstheid gezien bij z'n laatste woorden; dat was 'n gevoelig plekje.

— Jaa, of jij nou beis ^l) bin of niet... darr heef ik rau schrijt an... versta-an ?... ik bin pietje-rech-uit, ik heef me hart op me tong lerre,... ik kèn nie huichele, ik ken nie schmeigele... nogg!..•. bij mijn is 't broekie an, broekie aus;... ik kóm thuis hoe-as ik uitga... dat wéét je!

'n Schel wild geschreeuw uit den hoek bij de deur, met snerpend-gillerig gelach ertusschen, verstomde Sak. Ook Lozij schrok even uit z'n paf-rust.

— Adderój!... wat is dat ? — schorde Sak.

De nieuwe fransche papagaai, gelokt door gespreek en pianogetingel, was opgeschrikt uit z'n rust. Op de koperen tralies van z'n kooi trompette flikkerend de zon; onrustig schommelde z'n rood en groen beveerd lijf op den stok, onder uitstootend gillen en lachen van mal-hooge keelstem, in zelf-koesterend schreeuw-geprobeer: Madame, madame as tu... as tu... as tu déjeuné... as tu dé-jeuné Coco? — waarop lachschaterend schel uitschoot: allrrright mylorrrd!

Kleur van pret kreeg Bresser, toen ie Saks verbazing zag en ook Lozij had zien luisteren. Sak bleef er even stil van en vroeg toen:

— Wat chmoest die?... die kèn je verraaje en verkoópe as ie wil... bij goddallemachtig!

Maar niemand gaf 'm antwoord. Heviger dreunde 't piano-gebonk, met snerpend-hoog meegegil en schatergelach van de Frangaise erboven uit. Bresser gloeide van trots en opwinding. Maar tevreden was ie nog niet, want al lang had ie verwacht, dat z'n klok reveille zou hebben geblazen, en er was niets gekomen. Onder 't gespreek door, zag ie plotseling, dat 't haakje weer voor 't kastje zat, waaruit de trompetter springen moest om te tètteren. Natuurlijk, dat had niemand anders dan Eva 'm gelapt. Vlug sprong ie op 'n stoel onder de klok en verzette 't haakje. Nog één minuut en z'n wonder zou half vier slaan. — dan mot ie 'r uit met z'n trompet!.. Wat zalle ze kijke! — lolde 't in 'm.

Henriette hamerde woester gamma's en de fransche Coco had den Engelschman gelokt, die in klagelijk gejammer 'n week gezang door 't gespreek heenhuilde. Sak hield z'n handen aan de ooren.

') Nijdig.