Levensgang, eerste deel

68

wéét!... Veur jou ken de werksman doodhongere!... zal ik de pèss krijge as 't niewaar is!... Zullie durrewe niks teugezegge;... wie's brooth je eet wie's lieth je zinkt. —

Bresser voelde zich woedend worden, maar hij was bang voor Sak. Toch wou ie scherp antwoorden, alsof ie heelemaal geen angst voelde voor z'n flap-maar-uit-mond.

— Een-twee-drie, doodhongere!... onder ons gezegd en ge-zwége... ik beb schijt an de werkman, wat zeg jij Lozij?.., Eerst m'n eige huishouê, versta je Sak!... 't hemd is nader as de rok!

'n Zwaar pianogebons in de bassen verdoofde z'n woorden in warklanken.

— Laat die verchwartzte pejano togg ze chnajem ¹) houê! lachte Sak nog dieper krijschend, schor door 't schreeuwen en spreken tegen elkaar in, om 't eerst aan 't woord te komen. — Jullie kenne tóch deurvrete, of dat 'r ja of dat 'r née werk is, noggg!... maar de werksman!.. Ooser!.. ²)

— En me huishouê — drong Bresser middenin, — waar mot de schoorsteen dan van rooke?

Grijnzend z'n bobbelneus bewrijvend, schorde Sak treiterig:

— Je huishouê?... binne dat je pappagaaje en je temeijes... ³) en al wat-je koop en wat-je vetéert ?... noggg!... Nee jullie make 't móói mit de werksman!... as d'r maar geen chtinkert uit mot komme!

— Wat wi jij toch als van de werkman, je bint toch niet meer bij ze!... hè-jij 'r wat van nóódig ?... jij bint toch makelaar !

— En dóch wil ik 't zerre as jullie bloedzuigers binne!... en zullie z'k de schwère-nouth ⁴)-werrike ... Makelaar!... noggg!.. zeg maar martelaar!... zal ik ieder week verzieke wat 'k verdiene ken an je pesgoed!... geen mazzel geen bróoche ⁵) is an je heele massematte!... zoo gaat 't mit jou mit de werksman ook!... Ik weet wel asje owergewich geef en as je nie laat wége!

Rauw had Sak z'n woorden uitgeschord, de hoogte in, óver de klankrammeling van piano, die doortierde z'n wemelende modulaties. Lozij lachte z'n glimlach breeër uit, en Bresser schaterde valsch. Dat maakte Sak nog kokender; want niet zag ie 't gelach van Bresser als gemaakt maar als spot op hèm.

— Hij lach!... pas mar op je bréukie!... blijf nie d'rin!... 't spreekwoort zeg è waar woort: die 't laatste lach lach 't béste!

— Jij het zoo'n gemèène mond; — schaterde Bresser harder en gemaakter door, toen ie woede zag driften op Saks gezicht.

¹  Maïtressen. *) Doodploeteren. ⁵) Geluk noch zegen.