Levensgang, eerste deel

66

en coupe, driemaal duurder dan de rijksten. Alleen z'n dikke onderlip, grof-plat uitbuilend boven magere, naar achter geduwde kin, verklapte 't geheim van z'n geweldige zinne-natuur. Die bedierf de gelijkenis met den minister, en ook kon ie niet afleggen de vier reuze-ringen, met diamanten en kachet, zoo rijk flonkerend, als ie losjes z'n handen bewoog onder 't praten.

Maar Sak vond z'n neef Levie 'n branie; z'n verfijning, die ie niet eens begreep, hinderde 'm gloeiend. En boven alles voelde ie, dat die rijke stinkerd 'm wou doodbluffen; dan, — dan had ie nijdigen lust om hèm en z'n heel rommeltje te befluimen. Juist om dat haatgevoel te luchten, verdroeg ie beleedigingen, nam ie zich voor te blijven. Op de laatste snauw van Sak, zei Bresser niets meer. Voor Lozij en z'n zoon wou ie zelf 'n paar groote stoelen naar 't raam rollen, lieverig ze verzoekend te doen alsof ze thuis waren. De middenjalouzifin, waardoor 't meeste licht op 't buffet-viel, had ie, zoo schijn-ongemerkt, half opgehaald, om de kristalschittering van de onderste galerijtjes te laten vonken.

Lozij was deftig-paf in den grooten stoel gezakt en z'n zoon deed 'm precies alles na. Lozij behoorde tot den stand van Bresser, was schatrijk juwelier, heelemaal geen geloofs-jood, in z'n soort bekend klub-atheïst, voorgelicht door verklaringen die z'n zoon van de Buch-nersche geboden, uit diens Steenen Tafelen had opgediept, en waarvan ie 't grootste gedeelte niet begreep. Jaren was ie al Dageraadsman, klokvrij, luchtend z'n godloochenarij in spot met vroomheid. In z'n neiging tot verkristelijking, — want zoo zag hij 't atheïsme, — wou ie z'n dochter 'n kristen advokaat aanpraten, 'n Kristen schoonzoon vond ie 'n ideaal, en z'n eigen kind dokter! Toch was ie kalm-goeiig, van natuur, niet heerschend met z'n duiten, ״mienig" — zooals Bresser zei, sprak weinig, met altijd 'n raar glimlachje om z'n mond, ook lachte ie heelemaal niet. Op-en-top genoot ie toch van z'n bestaan en duiten, veel rustiger dan Bresser, en gaf ie veel geld uit voor boeken, waar Bresser juist den dood voor had. Z'n spiegelend glad hoofd, met 'n kringetje grijs haar middenin, bleef éen van z'n ideaal-gelukjes, waarop Bresser soms jaloersch was, vooral in den schouwburg, omdat 't in de stalles zoo rijk stond. Log van lichaamsbouw, zakte z'n zwaar-mienig hoofd in vetten kwabnek. Z'n gezicht had iets goeiigs, z'n kleine oogen stonden zacht-zelfgenoegzaam te gloeien onder weggemold jukbeen, als ingepriemd in 't vet van ontzaggelijke plooiwangen. Z'n bij den kin afgeschoren baard gaf z'n gezicht iets Engelschmanachtig koels en droog-komisch, met 'n verjonging in z'n verschijning, door kort, zwart kolbert en grijs vilten fantaziehoed.

Saartje was, in haar wollig bruinig-zwart chabbesjaponnetje, met losjes 'n licht blauw halsdoekje om, waarop 'n valsche-granaten broche donkerig flonkerde, zachtjes binnengekomen en had op kleur-fel pluchen tafelkleed, öm kristallen pièce de milieu, glazen en glaasjes, trommels, flesschen en kelkjes gegroepeerd, in een blufferige