Levensgang, eerste deel

I 180

de jongste drie, Betsie, Caroline en Maurits ineens aan de piano ? Maar had hij dat zelf niet zoo gewild, en had hij nog pas niet Suus gezegd, dat 't noodig was voor z'n stand? Zeker, want Eva was gillachend de kamer uitgehold, en na wou ie 'r toen gooien in drift, 'n kopje, dat voor 'm gestaan had, woedend om Eefs honend gelach en gesar. En nou moesten ze weer joodsche les hebben; dat wilde Suus nou op haar beurt; ze moeten niet opgroeien zonder god noch gebod; later konden ze gelooven of niét gelooven, wat ze willen.

Wilder liep Bresser de kamer op en neer, drukkend weer z'n lauwen zakdoek tegen warm gezicht. Z'n denken had 'm opgewonden; onrustig geslinger rond één thema: te veel vertering — joeg 'n prikkel-hitte door t' lijf, z'n genot vergallend. Toch wou ie even 't snoetje van z'n fransch maïtresje zien. Uit 'n licht portefeuilletje haalde ie 't portretje van fransche nekeiwe. Onder 't kijken naar haar kopje en stil lachen van haar mond, berekende ie hoeveel z'm al 't laatste jaar gekost had, met al haar grillen en ameublementen. Maar dan keek ie naar haar schalksch uitdagend snoetje, haar slank lijfje, en gepakt was ie weer, met vloekende wegduwing van rekengedachte. Toch maakte haar lief inhalige lach 'm bang. Pas had ie 'r prachtig ingericht bij Passy en weer was ze niet tevreden; ze wou midden in Parijs, midden in de rue Richer. Toen kon ie niet meer wegdringen 'n vreugdegevoel dat plots in 'm opschoot. Als ie haar nou stilletjes liet stikken, en es terugging naar z'n engelsche maitresse, die ie van Amsterdam al kende, en maar voortging met dreigbriefjes te schrijven, poste restante, al stuurde ie 'r precies wekelijks wat ze noodig had. Dan patterde *) ie metéén de lastigste, en 't dreigen van z'n engelsche nekeiwe, dat ze alles aan z'n vrouw zou schrijven of 'm de twee kinderen sturen, hield op. Maar tot besluit kón ie niet komen: hij vond z'n fransch kluitje nog te versch, te lekker; vandaag woelde al zooveel door z'n kop en voelde ie zich al zoo érg bekneld tus-schen benauwingen waar ie zich zelf ingehaald had. God weet hoe gewoon ie 'n lekkere meid uit z'n eigen personeel had kunnen pikken, al waren 't Racheltjes, ook vleesch, voor niks nogwel, als ie ze maar wat mooier werk gaf. En weer drong vaag gedraai om één denkpunt z'n kop rond. Met schrikhuil voelde ie z'n kalm genot in 'm vervloeien; z'n gejaagdheid, z'n onrust en z'n zenuwen maakten 'm bang, soms bang voor alles, voor zich-zelf. Toch zou ie zich bedaard en opgeruimd houên, want als Lozij daar kwam, mocht ie niks aan z'n gezicht merken.

II.

'n Oogenblikje bleef Bresser staan voor z'n bladzilveren gemonteerd sigarenkastje, peuterend met z'n hand aan 't slotoogje of 't wel goed dicht was. Laatst nog had Herman, z'n oudste, 'm leelijk beet