Levensgang, eerste deel

i6o

muziek, al vond ie die mal in zichzelf. Maar respekt toch had ie voor haar geweldig zaken-doorzicht. Dat voelde ie nou juist 't ergst. Daar, zat ie met 'n groote partij grof-geel in z'n maag, die zij had afgekeurd. Ze hadden 'm beet gehad. Veertig duizend gulden verlies zat 'r op, en tweemaal had ie bij Thalmeyer in de bank 'n partij geslepen moeten beleenen, om die partij nog vast te houên. Treiterende wroeging, had ie, dat de direkteur van die bank 'm z'n goed zelf had laten taxeeren, uit zuiver vertrouwen, en ie toen niet méér gevraagd had, veel meer dan de waarde. Wat kon hém 't schelen of de bank er-in liep; handel bleef handel! Was hij 'r zelf al niet zooveel maal ingeloopen? ״En waarom heb ik 't niet gedaan?" — woedde 't in 'm, — die man had 't volste vertrouwen in me, en zéker had ie twéémaal de waarde gegeven. O! 't kon koken en huilen in 'm van spijt, als ie dacht aan z'n eerlijkheid. Was 't gemeen ? Geen kwèstie van! Al had Eva 'm voor 't laagste uitgescholden, — want voor haar voelde ie angst in dat zaakje — toch had ie 't moeten doen. Ze hebben hém zoo dikwijls willen bedonderen, al was ie ze te slim af; hij mocht 't anderen net zoo goed lappen.

Toch voelde ie zich de laatste maanden nerveuzer en gejaagder dan vroeger. Hij genoot niet meer zoo kalm, breed-uit van de dingen. Bangelijk voor z'n lijf, dacht ie 'r aan, of dat beetje zwieren 'm soms zoo öp maakte, en de zorgen. Na ging ie in zichzelf, wat ie alzoo had. Alles wat ie verlangde, in z'n huis en in z'n kring, zoodat iedereen kon begrijpen dat ie bij Bresser was. Maar de angst dat 't 'm armer zou maken, kwelde 'm toch soms; hij overzag niet meer zoo klaar en snel als vroeger, wat ie moest laten staan of mocht nemen. Z'n hartstocht beheerschte soms z'n oogen en kooplust. Aan zelf-bekrimping wou ie niet denken, en ook niet aan standvermindering. Zou hij maar niet wat minder uitgaan? Wat had ie 'n heerlijke huisgemakkies! Allereerst z'n kostelijk eten en alles wat ie wou, z'n nieuwe whistspellen, met z'n overal geroemde schildpadden fiches, z'n parlemoeren doos, en z'n kollektie meerschuimen pijpen met heele straten er op; z'n doorgerookte sigaretten-, sigaren-en tabakspijpen, oliebruin, met dien zwart-bronzen glans en al die weerschijnen erop, pijpen die ie in z'n mond kon nemen met gods-trots, en waar ze dol jaloersch op waren.

En wat meer nog had ie thuis? Z'n biljart boven, al z'n zilveren stellen, z'n wapenrekken, heelemaal bezilverd, en dan z'n verzameling nakende fotografieën; god-nog-toe! wat waren ze daar jaloersch op! Om 'm te kwijlen stonden ze, de juweliers, als ze bij 'm waren, en ze smeekten 'm nóg eens en nóg eens te laten zien. Alleen die pest-Lozij, die straks bij 'm zou komen, kon ie niet luchten; die vroeg nooit naar z'n dingen, die mien ¹). Nou liet ie z'n dochter engageeren met 'n

') Veinsaard.