Levensgang, eerste deel

154

konden worgen. En dat juist vond ie lekker, omdat 't 'm liet voelen hoe rijk ie alles had en hoe mooi 't was, en hoe 'r over gesproken werd. En z'n klok, die daar net boven den engelschen Lorri hing; wat'n stuk !... met z'n vuurrooie wijzerplaat en massief-gouên cijfers, ... en 't krulwerk !... Uren lang kon ie 'r op kijken. Elk half uur, en, als ie wou, elk kwartier, kwam zoo-maar-van-zelf 'n mannetje uit de zij van de klok springen, met 'n toeter aan z'n mond, en dan begon 't z'n soldaten-reveille: tèttè tèttè tèttè, tèttè tèttè tèttè .. . vijf minuten lang. Ieder die 't hoorde, keek 'm aan alsof ie mechögge was. . . vraag wat hij 'r aan doen kon! Hun verbazing, schrik, en lol zoog ie in, vulde 'm gezwollen van dolle vreugd. En z'n prachtpapegaaien ?... 'n bagatél... allemaal konden ze spreken, in alle talen. En z'n trijp gekleurde, z'n antieke stoelen, z'n drie piano's, z'n groote zilverkast, daar net bij z'n zilveren sigaren standaartje?... Pronkstukken!... Wat stond alles daar mooi dof nou in dat rare licht. Toch rijk nog, toch rijk! Wanneer ie z'n zilverkast zag, schoot 'm blijdschap in de knieën. Wat 'n genot had ie toch van alles wat ie kocht. Ze keken zich de oogen uit d'r koppen, z'n famielje en z'n vrinden. Zoo moesten eigenlijk alle meubelen zijn, vond ie, alle kasten, heelemaal bijna van glas, zoodat iedereen kon zien wat er in was. Mal had ie zich al gekeken op die rijk uitgebuikte, fijngebogen zilverkast, met al z'n glas en z'n kleur-marmeren trapjes en richeltjes, waarop uitgespreid, voornaam-stil, in antieke preutschheid, z'n porcelein stond, z'n oud zilveren schenkgerei, z'n serviezen, z'n potjes en kopjes, van god-weet-hoeveel-waarde-en-hoe-oud, met allemaal van die narriche rooie en groene poppetjes, maar oud, oud, ouêr dan de kandelaars in de portegieze sjoel, zooals zelf na te gaan was. En al z'n zilver ! . . . Als z'n vrouw 'r maar wat meer mee voor den dag kwam; en z'n prachtige schilderijlijsten, met schilderijen erin !. .. Tranen van genot dreven, z'n oogen in, als ie ze enkel maar aanzag, z'n breeê, gouên lijsten, met al die charivari en krullen eromheen, .. , had 'm ook maar niks gekost! De schilderijen konden 'm niks schelen, geen zier, of er moest 'n duidelijk bosch of 'n nakende vrouw op staan, .. . maar 't goud van de lijsten! Ze keken zich dood, de famielje en de kennissen, als ze dat allemaal maar zoo aan de muur zagen hangen. En dan wat ie pas weer gekocht had, na de nieuwe tapijten, die groote stereoskopen en twee groote speeldoozen, waar je de deuntjes zoo gemakkelijk kant en klaar had, en uit alle opera's ... Soms kon ie vloeken van nijd, dat ie z'n luitjes niet overal naar z'n andere kamers mee kon nemen, waar nog zooveel moois stond, van hém, door hém gekocht, onderhouên en gekoesterd. Maar dat durfde ie niet, om z'n vrouw en Eva. O! soms had ie oogenblikken, dat ie zich wel aan z'n boel wou vastbinden, er zich tegen wou aanwrijven, dat ie wou zoenen stoel voor stoel, z'n heel buffet van onder tot boven, z'n zilverkast, z'n portefleurs, alles, alles, als ie maar durfde.

') Gek.