Levensgang, eerste deel

53

in schemerde, zwijmelend weggepaft van hitte en zonnebrand. In den rechterhoek, onder de verdonkerde, goud-bronzige matheid van groot schilderij, stond 'n endje van 'n etagèretje met kleurpoppetjes erop, de kooi van Louise, fransche papegaai, meegebracht door Bresser uit 'n rijk bordeel, op z'n laatste Parijsche reis. Daartegenover, verdiept nu door 't schemerlicht in de wijd uitgebouwde kamer, stond Lorrie, de witte Engelschman, meegebracht door Bresser uit Londen, en aan de raam-kanten, weer vis-a-vis, twee papegaaien die hollandsch praatten. De groote achterste kooien bij de suitedeur, drongen donkerig tegen den muur, in 't smoorlicht vervreemd als moorsch-verschaduwde miniatuur-kiosken, waarin 't wit en rood van vogellijven schemer-kleurde achter de tralies, meesuffend toch in de broei-looming van de heele kamer, die verkoelen ging in z'n eigen lauwte.

Bresser hield dol veel van z'n Chabbesrust, en al was ie klokvrij, geloofde ie aan god noch gebod, z'n Chabbesgenoegens waren 'm goud waard, 't Stille uurtje, zooals nu, van twee tot drie, als z'n kinderen weg waren, z'n vrouw boven sjokte, en Eva uitging, wou ie voor niets ter wereld ruilen. Hij kon dan, lekker ongegeneerd, in z'n overhemd rondloopen, en alles van z'n huis bekijken en bevoelen zooals ie 't altijd wel wou, maar nooit durfde, uit angst dat ie betrapt werd door Eef.

In zoo'n uurtje kon ie lekkertjes uitgaans-plannen overzien, z'n werk nagaan, zaken overpeinzen, en al wat ie bezat en verlangde net zoo lang beknuffelen als ie 'r lust in had. Half flauw nog van de hitte, zich prikkerig-branderig voelend in 't gezicht van telkens zweet afvegen met z'n lauwen zakdoek, had ie plots in 'n paar giftrukken, alle drie jalouzieën neergelaten, de overgordijnen er half voorgeschoven om zoo alleen te zijn, heelemaal koel alleen, tot bedaren komend in dat gesmoorde licht, waar ie ook wel eens 'n uurtje van hield, al was 't maar om z'n meubels, z'n kamerweelde weer eens in 'n andere atmosfeer en toon te zien. Wat 'n schokkende pret gaf 't 'm, als ie 'r aan dacht, hoe ie Lozij op de veiling dat pracht-buffet en z'n reveille-klok afhandig gemaakt had. Twee minuten was ie te laat gekomen, nèt toen de hamer hèm buffet en klok had toegeslagen. Wat 'n neus had Lozij gezet, Lozij z'n ergste konkurrent, die altijd wou hebben wat hij, en hij wat Lozij had. Goeie god, als ie 'r aan dacht, — giéren kon ie 'r om; 't waren maar geen prachtstukken z'n buffet en z'n klok; blind kon ie 'r zich op kijken, 't buffet nooit genoeg betasten, opwrijven, en stilletjes de hoekjes zuiveren van stof, de uitpuntende krullen en vruchtstukken, de gladde zuiltjes en koppen, als levend je aankijkend. Nooit kon ie zacht genoeg bevoelen,met héél schoone vingers, dat schitter-kristal, die spiegelrandjes en facetten, en altijd weer ging ie vèr-af staan om 't te bekijken in z'n volle hoogte. Ze hadden 'm gezegd dat 't uit den boedel van 'n prins kwam. Maar geen kunst, 'n wonder was 't; de hééle klub had 'r den mond vol van, en ze waren zóo nijdig en jaloersch, datz'm wel