Levensgang, eerste deel

146

— Maar juffrouw, waar denkt u toch an ?... wat 'k zeg is heele-maal persoonlik, ziet u ?... maar 'k voel, ziet u, dat men niet zóó laag moet,... ja ik weet 't niet, ja toch... ik weet 't wèl... ja, ziet u, op die strijd om 't stoffelijke neerzien,... want dat is toch maar bijzaak voor óns ook;... ziet u, we kenne zonder dat, 't hoogere, dat mooie dan, wat u bedoelt, niet bereike, ziet u,... en in de natuur,... ja, ziet-u,... daar voel 'k vreeselijk veel voor... o juffrouw, daar ben 'k zóó dol op.. . maar och heere-jé, 'k voel in de natuur juist dat leed van de mensche nog honderd maal érger,... 't woelt dan nog veel geweldiger in me... ziet u, dat gaat zóó-maar niet om te zegge!... d'r gebeurt dan zooveel in me... ééé... ja... ziet u...

Hein kon 'r niet uit, er stokte iets in z'n keel; elk woord dat ie had gezegd, voelde ie bevriezen in z'n ziel. Hij had iets dors, iets stroefs gevoeld plotseling, dat eerst niet in 'm was. Op Eva's gezicht had ie weer 'n lachje zien schamperen, heel fijntjes, maar hij doortastte 't als een vijandigen spot. Onder 't spreken had ie alleen op dat fijne prachtmondje gelet, en op die licht uitstootende oogen, alsof ie 'r in moest vallen.

En heel haar zittende luisterhouding, met dat wisselende gekijk van haar vreemd-mooi gezicht, dat lachen éven, in schalksch-levendig gespot van haar telkens éven zacht samengeknepen oogen, en dan direkt weer dat gestaar, alsof ze hing aan je lijf, aan je ziel, dat doorgeboor in wat je zei en wat je voelde vanbinnen, had 'm dol verlegen gemaakt. In z'n opwinding was ie onder 't spreken vlak naast haar gesprongen, met éen hand op haar stoel. En toen ie opgehouen had, voelde ie inééns hoe schaamteloos en indringerig hij daar stond. Voor 't eerst zag ie hoe onrustig ze met haar wit, klein handje peuterde aan de kraaltjes om haar hals. En plots rook ie, zoo vlak bij 'r, weer 'n geur uit haar kleeren, als ie geproefd had 't eerst, toen ze hém voorstond tegen Swarthuizen; 'n geur die ie nooit vergeten kon, zoo iets zoets en weeïgs, zoo iets vreemds dat ie ervan geduizeld had. En nou had ie weer ineens die geur in z'n neus, dat wonder-zoete, dat 'm gek van geluk en opwinding kon maken, als ie 'r alleen maar aan dacht in al die maanden dat z'm niet had aangekeken.

Eén momentje had ie'r plots brutaal willen vragen, of ie 'n stukkie van d'r kleeren mocht scheuren, en 'n paar dotjes uit d'r bontmutsje mocht trekken, dat ie naast 'r op 'n stoel zag liggen. Maar gauw kwam ie tot zichzelf toen ie 'r aankeek, héél even, en 'r daar ernst-droomend zag zitten peinzen, in dat doodsige, strakke zwart van haar sober japonnetje. Wat slank, wat zacht en wat heerlijk vond hij 'r zóo, weggedroomd in-zich-zelf, heelemaal hém niet meer wetend, zacht trekkend aan de bloedkraaltjes om d'r blanken hals.

Met oogen neergeslagen, overwimperd in zachte pracht, leek ze, in den doffen blauw-zwarten glans van haar wild kapsel, 'n indische prinses, peinzende vrouw van goddelijken ernst. Haar strenge wenkbrauwen, donker beboogd in 't bleeke gezicht, dat in z'n fijne