Levensgang, eerste deel

135

mee geweest zie je, dat was gisteravond... Ik heb daar prachtige muziek gehoord... En nou weet jij toch een beetje hoe dol 'k op muziek bin, hoe razend-dol ?... En nou had die meneer Zeelt vreese-lijke lol, dat ie me zoo zag geniete, zie je... Heel stil was ik mit 'm d'r-naa-toe gegaan en opgewonde was 'k teruggekomme... Hij is 'n beste jonge, en heelemaal geen branie... zie je. Ik heb ook mit 'm gesproke en toen zei ie ineens dat ie socialist was, maar dat ie niks van revolutie wou wete... We hébbe toen 'n heeleboel gebabbeld,... zoo warm, zoo lekker, zoo ongegeneerd... We zijn als heele goeie vriende van mekaar gegaan.. . Dolgraag, dat begrijp je Lies, had 'k 'm over juffrouw Eva gesproke... O, dat brandde in me as vuur... maar ik heb toen niet gedurfd...

— Maor je seit, dê je mit jufl'r Eéfaa....

— Ja, stil nou, daar kom 'k op!.. Nou, vanmiddag nou, moest 'k levere; ik stond in de gang voor 't kantoortje te wachte... begrijp je ? Nèt kwam juffrouw Eva de trap op... heel vriendelijk keek ze me an, en zacht vroeg ze me of'k niet liever binne wou wachte,... dat 'k dan kon zitte... gut, ik kreeg 'n kleur as bloed... zie je Liesje?... en toen zei 'k maar, ja.

— Is dèt nou alles? — vroeg Liesje weer nuchter-kalm.

Maar Hein hoorde 'r niet. In één vuur vertelde ie nu Liesje verder door, dat de juffrouw 'm toen vroeg, of ie zich gisteravond geamuseerd had, en dat ie toen vol van geestdrift, ja had gezegd, met 'n schrik in 'm, dat ze toch zoo intiem naar iets informeerde. Haarfijn vertelde ie Lies, hoe Eva naar 'm luisteren kon, dat z'm aldoor maar had aangekeken, zoo diep, zoo lief en met zooveel verbazing. En al meer had ie'r gezegd van ״Lohingrinn." Onder 't vertellen eerst, voelde ie zelf hoe diep 'm die muziek gepakt had. 't Was niet de eerste maal dat ie 't was gaan hooren, maar alles wist ie zich nu haarfijn te herinneren. En toen wou de juffrouw zeggen, dat ie zeker 'n uitstekend gehoor had. Om 'm heen was eerst even gedol, maar langzaam had ie ze aangekeken, en toen waren ze stom gebleven.

Z'n eten proefde ie niet, hij was te vol van alles. Vanavond zou ie weer werken. Lies had ie gevraagd z'n lampje aan te steken. Alles herleefde weer in 'm. Snel achtereen overviel 'm 'n duizeling van gelukkige gedachtetjes. Juichend hoorde ie tusschen alles in de stem van Eva. Met z'n voet op de verbrokkelde mat van 'n stoel, reeg ie z'n laarzen los, onder hoog gezing van 't Zwanenlied.

Op z'n kamertje was 'n leege hoek gekomen. Nog had ie 'r niet naar omgekeken. Nou ie weer meer verdiende, zou ie eerst aan Liesje denken. Hij bedacht 'n plannetje om z'n moeder te overtuigen, dat Lies iets leeren moest, naaien of-zoo. Met prettige regeling van allemaal gelukkige gevoels-teederheidjes, bedacht ie, hoe ie een en ander bij z'n moeder zou aanleggen. En als 't lukte, zou ie vragen of ze ergens anders konden wonen ook, want dit krot waar ze nou waren, kon z'n vader best opzeggen. Kon of wou z'n moeder niet, dan zou