Levensgang, eerste deel

134

druilden. Telkens sloeg stikdonker windgeloei in 't slop, dat opzwelgde straatvuil onder uitwaaiend lantaarnlicht, waarvan de pit in flakker-woest gesprei en vlam-gekronkel wegdiepte in blauw-sissend geblaas.

II.

i Maanden later was Hein helder gewasschen van de fabriek gekomen, met vroolijk ooggekijk en luid goeien-avond-geroep.

Liesje had ie al in 't gangetje met vroolijk stemgejaag ״gedag" gezegd, en gevraagd naar eten omdat ie ״honger had as'n paard." Z'n stem schalde na in luchtige blijheid. Liesje had, bedremmeld van schrik, 'n bord op den grond laten vallen, dat op z'n kant wegratelde zonder te breken. Dien plotselingen zwaai van Heins bui kon ze niet begrijpen ... ontroerd was ze ervan. Met alles ineens beladen, kwam ze uit 't keukentje, de kamer insjouen. In lachend pretgemaak hielp Hein haar 'n paar borden afnemen, terwijl Liesje met d'r dijtje dwars tegen den tafelrand, 'n wankelend neergezet pannetje verder schoof. Ze begreep maar niet wat 'r met 'm gebeurd was. Toch lachte ze al vooruit mee, 'n beetje zenuwachtig-nieuwsgierig wat ie 'r vertellen zou. Maar moeder Hols liep heen en weer met natte zandhanden en schuurgoed voor d'r buik. Hein zei nooit 'n woord waar ze bij wasTi Na 'n kwartier, toen moeder voor goed in 't keukentje bleef, vier Hein ineens uit, zonder dat ie z'n eten had aangeraakt:

— Lies, Lies! vandaag heb 'k weer geleverd, en de juffrouw hèt met me gesproke op de winkel, waar ze allemaal bij ware!

Z'n oogen puilden, rooie bloedlijntjes liepen zacht door't wit; Liesje zag dolle opwinding uit z'n kijken. Z'n eten stond vóór 'm, zonder dat ie 'n tipje geproefd had. Nuchter vroeg ze toen:

— Eet je nou nie?... Ik dacht dê je honger had as 'n paard!

— Ja, goed, dat dacht 'k zelf ook, maar 'k kan geen stuk dóor-krijge... ze hèt met me gesproke!... O Liesje, nee wat 'n engel is 't!... nee kind, dat he-je nooit gezien!

— Enne heit se daenn nies tros?

— Trots, trots! dat ka-je begrijpe!... nee Lies, je mot hoore hoe 't begonne is... Ik heb je laatst toch verteld, dat meneer Zeelt, die ook voor Bresser werkt, m'n gedrag zoo flink hèt gevonde, en dat ie 'r echt lol van had dat 'k Swarthuize zoo gemept heb?

— Seelt,... Seelt, — mijmerde Liesje, zoekend met gefronsde wenkbrauwtjes in haar klein herinneringskringetje.

— Och ja, Zeelt!... Nou, komt 'r ook niks op-an... Toen 'k nou laatst in de gang Bresser weer moest wachte, heeft ie me ange-sproke, en me gevraagd of 'k de andere week lust had mee te gaan naar 'n opera.

— Gom, fr wat hèi-je me det...

— Stil nou Lies, laat me èffe uitspreke, — Ik bin toen mit 'm