Levensgang, eerste deel

132

'r verveel, had 'k stil opgehoue____ O Lies! ik had 'n geluk, zooas

'k nog nóóit gevoeld had... Geen sterveling had 'k iets gezegd zie je, want ze zouê me gevraagd hebbe, of 'k stapelgek geworde ben,... en op haar zouê ze misschien leelijke dingen hebben gezegd.

En weer vertelde ie Lies, hoe koud ze hem aansprak en dat z'm nou al heel veel keer op de werkplaats gezien had, dat h ij groette, maar dat z'm nauwelijks knikte. Weer zei Liesje toen in ouê-vrouw-tjesachtige bezadigheid en óverwijze kalmte, dat ie toch wel heel rare dingen verlangde van die rijke juffrouw, en hoe 't nou toch in z'n hoofd opkwam dat zij, omdat ze partij getrokken had voor Hein, nou ook alles maar met 'm moest uitspreken.

Maar gossiemijne jonge, geloof je nou nie, dat se jóu wel misse ken as kiespijn!... gom ja... en da se nies g'n èrg heit naa wa jij werkt, en dat se heul wat f rnaamere lui an de hand heit!... gut, ja,... ommirs altijd sukke minse!... En hè je daenn nie geseid dat d'r vader 'n jood is... gut... en begrijp je nou nie da d'r vader da eens nie hèbbe wil, 'n jood ommirs?

Langzamerhand ging Hein duidelijker voelen dat Liesje gelijk had, en dat 't brutale malligheid van 'm was, te denken van zulk soort menschen, dat ze maar met je uitspreken, naar je luisteren. Dat zijn toch geen gewone schepsels, ging ie toen na, die zoo maar zeggen wat ze voelen, zooals jij; die inééns met de deur in huis vallen. En toen vroeg ie zich weer kalm af, waaróm ie toch juist met juffrouw Eva wou spreken, waarom ze hèm juist moest antwoorden. Was ie dan gek, stapelgek? Zag ie dan niet in, dat hij, doodarme versteller, nauwelijks langer voor haar leefde, dan 't gevalletje geduurd had? Wat wilde ie dan toch? Wou ie haar 'n gevoel opdringen, dat ze heelemaal zelf niet had ? Maar 't ergst van alles vond ie, dat ie voor niks meer lust kreeg. Dat zou ie nooit gedacht hebben; al z'n boeken en schriften lagen al maanden en maanden te bestoffen op de plank. Te veel was 't 'm om ernaar te kijken. Z'n geschiedenisboek, z'n andere werken, alles lag daar voor 'm, overstofït met verveling en lusteloosheid; walgen deed ie er van.

fïoen ging ie 's avonds slenteren langs de stilste wegen. Uren op"" uren kon ie de grachten afloopen met z'n handen diep in de zakken, al maar denkend aan juffrouw Eva, al maar fantazeerend wat ie wel met haar zou hebben kunnen spreken, en of ze niet wat aardigs zou hebben gevoeld voor z'n wereldje, voor heel z'n doen en laten, j

Om 'm somberden de grachten, koel, donkere, diepige watervlakken, in boomgedoezel, leuningloos kaal, in buikige opbolling van brug-en grachtgekruis.

Langs de donkere, schaduw-diepe gangen, naast 't water, liep ie 't liefst. Soms bleef ie op 'n stoep zitten suffen, met ellebogen op z'n knieën. Hoelang ie sufte, wist ie zelf niet; alleen als ie angstig om 'm heen 'n dienstmeisje zag dralen, dat de stoep op moest, in onrustig gecirkel, met schuivende stapjes en bang aangeloer,