Levensgang, eerste deel

129

ZEVENDE HOOFDSTUK.

Hein doorleefde 'n tijd van koortsige opgewondenheid. Een brandend begeeren verteerde 'm van binnen. Na 't gebeurde op de werkplaats bij Bresser, was Eva's stem en gezicht niet meer uit z'n gedachte te krijgen. Door alles heen, hoorde en zag ie haar. Voor z'n werk voelde ie niets meer. Op de fabriek zat ie uren en uren doodstil te werken, met gesloten lippen, in dof gepeins, blind en doof voor al 't geraas en gewoel om 'm heen. Z'n arbeid deed ie in gejaagdheid, met haastige zekerheid, toch goed. Z'n baas had 'm zelfs 'n boel opslag gegeven, inééns, en 'm als knecht aangenomen. Toen z'n moeder 't hoorde, had z'm in zenuwachtige, vreemd-gulle blijdschap gezegd, dat ie nou in 't vervolg 't kamertje boven alleen voor zich mocht, ״al mos se fékelks teuge afspraak de huisbaas d'r sélfers féétig sinte ampart foor geefe, omdat d'r g'n luise ware," en omdat Jan en Willem buiten werkten. Haar valsch-vriendelijke vleitoon had 'm misselijk gemaakt, maar toch was ie 'r sprakeloos blijven aanhooren. Liesje bekeek 'm telkens schuchter; heel dat weemoedige, doffe gestaar, die droomerige verlegenheid, was haar vreemd in Hein. Zóó bleek en stil had z'm nooit gezien. Op 'n avond, toen ie weer veel te laat, geel-bleek, en dood-strak van de fabriek kwam, had z'm ineens maar gevraagd wat 'm scheelde.

fZacht-ontdaan, met iets wilds toch in z'n blik, had ie haar daarop lang aangekeken en toen eindelijk, onder telkens zelf-onderbreek van zinnen, was 'r langzaam-gerekt uitgekomen, dat ie zich mal vond, mal, brutaal, en — weeker klonk 't na: zoo moe, zoo óp, zoo moe.

Liesje durfde eerst niet verder vragen, maar toen ze zag dat vrouw Hols met de deur dicht in keukentje stond, en dat vader weg was, liep ze naar 'm toe, en met innige smeeking in haar stem, vroeg z'm wat ie toch had den laatsten tijd; dat z'm zóó droevig, zóó bleekig en naar-stil nóóit had gezien?

Die zachte stem van Liesje, dat teêre, doordringende gevraag, dat week-lieve aanhouên en angstig-spannend volgen van wat ie zou antwoorden, gaf Hein 'n smartgevoel dat ie heerlijk vond, heerlijk, nog droeviger 'm maakte. Al lang huilde er iets in 'm vanbinnen, al lang weende en klaagde 't, en nou, nou, onder die zachte koestering en indringing in z'n smart van Liesje, nou kon ie zich niet langer houênrj

Om 'm treurde 't groezelige, donkere achterkrot. De kleine, hooghangende lamp vlekte éven 'n zwak, gelig licht op de tafel; hevige pleestank zoog door 't hok, met duf-zure leerlucht uit werkkrot van z'n vader vóór; de kale grond, met breeë, vuile, open reten, kilde onder zwart ingeloop van natte voeten; 'n paar stoelen stonden, in gehavende verschrompeling, vierkantig tegen den muur geschoven, met verbruinde stroobiezen langs de zittingen gekruld. Loom stapelden ouê leesten in 'n hoek; zwarte tangen en hamertjes, met