Levensgang, eerste deel

i20

oogendraai van afschuw, en huiverend gebuk van hoofden naar elkaar toe.

Lepper zelf at al 'n beetje langzamer. De tiende bole ging 'r net in, onder joelend gejuich. Niet meer slokte ie ze op als 'n borrel, maar langzaam kauwde ie, soms met snel slik-gepoog dat terugstuitte. Dan bleef ie met z'n mond wijdopen staan, sarrend de kijkers, met 't fijngekauwde zoet in donkere mondholte. Mierikstein deed net of ie er 'n fluim inspoog. Snel sprong Lepper achteruit, met 'n stuiting in z'n keel. Maar Mierikstein had pret gemaakt, dat zag ie, en gauw slikte ie weer door, kauwend, benauwd-opgedrukt bij z'n maag, nummer twaalf. Z'n gezicht was rood geworden; nu en dan golfde 'n kongestie naar z'n dik hoofd, tot boven z'n oogen óp-kleurend. Z'n adem bleef al dieper weg, hijgde op uit z'n maag, ingesnoerd en weeïg. Toch zou ie zich goedhouên en zich niet ״verkleineeren."

Nog maar drie boles klontten op 't zakstukje in z'n hand; nog maar drie en dan was de riks hèm. Maar de kameraden om 'm heen hadden gemerkt 't gezwollene, benauwde van z'n kop, 't onrustige hollen van z'n oogappels door 't wit, 't langzame gekauw en de slikstuitingen soms. Ook Lepper zag dat z'm in de gaten hadden; daarom wou ie gauwer eraf zijn, haastiger inslikken. Maar 't kon er niet door; als viezige pap bleef 't z'n mond inkleven; 't doorgeslokte snoerde in z'n maag, stijf, in z'n keel overal brandend-benauwd. Weer zochten de knechten naar vuil. Langzaam was de dertiende bole er eindelijk doorgehaald. Heviger draaide en rommelde 't in z'n keel, boven z'n maag. Water, water wou ie hebben één slok, éénslok, .. . maar dan was ie z'n riks kwijt; dan maar dóóreten, dooreten.

Onder ontzettend lawaai was de veertiende bole z'n mond ingeduwd. Z'n wangen builden uit; stil bleef ie even staan, zonder kaak-beweeg, met de kauwvracht in zijn mond; z'n oogen draaiden wilder door z'n hoofd; hij kón al niet meer, hij kón niet. .. maar hij wou, hij wou den riks, z'n riks die ie voor zich had; nog maar ééntje en dan was ie er. Klam zweette z'n hoofd uit, onder snellere stijging van kongesties, tot in z'n achternek.

Mierikstein was de eenige die nog zinde op vuil. Bijna was de veertiende op. De Rog stond in vertrokken zenuwspanning van z'n gezicht Lepper te beloeren, alsof ie 'm wurgen wilde, 't Bloed-straaltje had ie, denkloos, bij kleine lichte vlekjes z'n gezicht ingewreven, rond zijn bepuist hoofd.

Na de veertiende die door was, kón Lepper niet meer. Rooier bestoof de jagende kongestie z'n kop in bloedaandrang; z'n slik voelde aan als verlamd; z'n kaken haakten, en borrelingen dwarrelden door z'n luchtpijp, die toekneep in beklemming van adem. De laatste, kleinste bole klontte nog op z'n hand. In hevigen wil zóu ie die ook verhappen. Onder dol gegier en gegil propte ie zich den mond vol. Alleen Mierikstein wou nog iets zeggen. Heel zacht viel ie in:

— Weet je wat Lepper ?... kauw nou nog 'n paar uitgespoge piete van me hoof, fïjn-gebete!