Levensgang, eerste deel

■iig

lijf-gelach en afschuw-gegil van de vrouwen, Lepper zacht bij den arm trekkend.

— Hóór es! — viel Lepper woedend uit, —jullie magge zegge wat je wil, maar blijf mitje poote van me lijf!

— Waaróm ?... hebbik kak an me hande, of etter, dikke zweer-etter,... je weet wel, van die géele, die zoo sthinkt?

— Laat 'm nou dóórete!... atteroj!... zie jullie daar niet an die boole, vlak bij z'n hand ?... daar het de kóekiesman in gefluimd... daar het ie 't zweet van z'n tóne ingegooid... zal ik daar dood-staan blijwe! — lolde Mierikstein.

— Niewaar ! . . . chkorem, ... hij het 'r z'n reet mee uitgehaald, en de klonte het ie fijngewrewe as poeier, en d'r ingestop... Hé Lepper, daar spat 'n etterblaas uit je boole!... de koekiesman het 'r de groene chnotkokers van z'n kindere mee gevulth... ièuwww, ieuwww, ièuw, wat-è roggelslijm, kóts maar!. . . kóts maar! . ..

— Bréek-me-kop! — overschreeuwde Olieman, — 'n zeweet-parrig, mit allemaal rooie kliere, die druipe,... je weetwel,.. . van die püiste, as de Rog op z'n gezich hèt, . .. maar nog véél èrreger... daar krapt ie zich mee mit z'n hande en knijsht ie de booles!

Lepper stond middenin nog, 'n beetje opgeschoven naar de werktafel, zonder 'n woord te spreken, z'n zevende bole uit te zuigen, overal in oog-getart rondkijkend, luisterend naar 't geschreeuw en gekrijsch, met smakkende lippen en tong-gedraai schoonmakend z'n mondhoeken, alsof ie nog pas beginnen moest.

Schijn-gevoelig keek ie toen even meelijdend de Rog aan, en zei grinnekend:

— Beshólleme motje, beshólleme! *)

De Rogs gezicht was doffig steen-rood geworden. Een zweer, pal onder z'n neus, had ie opengekrabd uit gejaagdheid. Zacht treuzelde 'n bloedstraaltje dunnetjes langs z'n wang af, op dof-rooien gloed van behitten kop; hulp zocht ie om zich heen, vragend met wilde oogen om middeltjes tegen Lepper. Bij elke bole die er gladjes doorging, gilden schriller de vrouwen, onder 't vettig smakkende geslurp van Lepper. De knechten keken 'm venijnig aan, om z'n sarrende kalmte en doorvreet-lust.

Toch wilden ze 'm aan 't kotsen brengen; ze kookten van woede dat de arme de Rog moest verliezen.

— Weetje wat ? .. . slobber jij de plee leeg, mit van die klonte van Léman, ... die zoo shtinke, en die al tien dage diarrée hèt!

— Geef 'm liever 'n paar gebakke klodders slijm op z'n brood gesmeerd en op èlk gaatje zoo'n pizzebed,... van die klodderige, mit van die spriete... je weet wel!

— Waarom dan niet liewer 'n paar duizendpoote, die bruine, mit hun darreme deruit, besmeerd mit koejebloed.

Telkens gilden de vrouwen erger, met ril-geblaas van lippen,

') Betalen.