Levensgang, eerste deel

111

opgebobbeld tot boven z'n spierbulten, onder hevig heen en weer geslinger eerst van z'n armen en slaan op muskels, 'n zwaren stoel aan de kin te brengen, rechtstandig aan 't bovenste ruggedeelte opwringend, om 'm daarna met twee armen langzaam recht voor zich uit te steken, 'n Kringetje kijkers en bewonderaars van z'n krachttoeren schreeuwden van verbazing en de schermers drongen zich tusschen de kijkers.

— Maar geen kuns! — riep 'n spierlooze, magere slungelknecht met zwaar sproetgezicht.

— Doe 't me dan na, maar dirèk! — riep de gymnast, met vuurrood hoofd nog van til-inspanning.

Luchtig-snel gooide de magere z'n jas uit, pochend in stijfsel-stijf-blank overhemd. Om z'n magere armen niet te laten zien, stroopte ie z'n hemdsmouwen niet op. Voor de grap alleen, greep ie vlak bij den bovenarm 't ruim geplooi van z'n mouw, trok 't op, zóo dat 't mal-hoog bleef staan, blies met den mond er nog eens doorheen en liet toen overal z'n opgeblazen muskels bewonderen. Lacherig, vooruit al wetend dat ie gebluft had, pakte ie den stoel van boven aan, bij den rug. Loodzwaar was 'm de eerste til al naar z'n kin.

— Hé!... niet zoo gau! je hêt de tijd!... langsaam an mot je je n'm ophale ! — onderwees de gymnast, die met z'n naakte, harige spierarmen naast 'm stond te kontróleeren.

— Buik in, godvirdomme!... die komt d'ran mit ze buik, bij mijn gezond; hij duuft mit ze kin!... dat is valsch!

De magere, spierlooze slungel-bluffer stond, in barstend rood van onkenbaar strakken kop, iets tegen te pruttel-protesteeren, den zwaren stoel pogend op te hijschen van z'n kin af, onder 't doorgekrijsch, verlammend in-de-war-gebreng en ge-beschuldig van valsch-doen, rondom. — Met loodzwaren bons en 'n zucht viel eindelijk neer de stoel, zonder dat ie van z'n lijf geweest was.

— Dat wil mééspreke!... wat 'n sjim-chine gibber *) ! . . . wat 'n eitvent! — zei verontwaardigd de gymnast, uit z'n gezicht wègrim-pelend 'n stillen triumflach.

— Ga naa huis! — riep 'n bewonderaar van den dikke; — laat je moeder je maar iedere dag 'n paar eiere klosse!... je verlies te veel nog mit je dizzirteurs 's nachts !. .. je mot gort éte !. .. etcéeteraa!

Weggeduwd werd de magere van alle kanten uit 't kringetje, omgierd van hoongelach na z'n mislukking. Woedend uit onmacht, wou ie schelden.

— Jullie hebbe valsch gedaan!. .. jullie hebbe me ekspres in de war gebracht! ... die vuillak daar ook!... zal 'k daar dood staan blijwe as dat niet zóó'n krummel van me buik an de stoel hèt geraak!

') IJzerbreker.