Letterkundig leven, deel 2

230 GODSONTEËRING.

dergaan en de kracht van hun voortstuwenden «-medeklinker voelen. Zucht en zwaarte, licht en dreiging, alles leeft er in. In dat woord zijn golving, ruimte, door geen andere letters en klanken, zoo breed-van-inner-lijke geluids-stuwing te bereiken. De klank- en rhyth-mus-gevoelige ziet den blanken en zwaar bewolkten einder vóór zich in dat woord, al naar plaatsing met andere woorden, van aspect en kleur-klank wisselend, ziet dreigende hemelen, hoort zingende golfruischingen. Om dat woord zoo te instrumenteeren dat ge er al de aspecten der zee in ziet, moeten het rhythmus, het tempo, de klank-kleur en golving van andere woorden even zuiver aangebracht worden als in het woord "zee," wijl iedere, door ontroering en uit klankschoon geboren expressie, weer eigen geluid heeft, zijn kleur en toon terugkaatst of verdoezelt, tempert of verhoogt en om-gloeit, op en over andere woorden en zinsreeksen. Zoo is het met iedere organisch-gegroeide uitdrukking, uit de onbewuste psyche van het volk geschapen. In het woord "knetteren" b. v. verklankt zich heele-maal de nerveus-springende, plotselinge knalletjes-geluids-nabootsing van iets dat we hooren als "knetteren".

De nabootsende geluidsreeks in kn en tt, met den korten è-klank is een prachtige werking van klanksuggestie. En wijl oorspronkehjk het gansche taal-vormings-proces eerst drager van ontroeringen en denkingen geworden is, né. primair geweest te zijn klank-nabootsing, mogen we dadelijk aannemen dat juist in het zinlijk-hoorbare nabootsings-deel der woorden, een muzikaal element geleefd heeft en altijd zal blijven leven, als het gevoel waarin de woorden gebruikt worden maar weer tot het scheppingsproces van het ontstaan onbewust teruggaat, weer de oerkracht zoekt van woord-werking op woord-werking, alleen te verkrijgen door den grooten instrumentalist van de taal, de /yn-hoorende, fijn -voelende muzikale ziel.