Letterkundig leven, deel 2

DE SCHOONE JACHT. 220

van verbeelding en zoo naïef en zoet van stilte-stemming.

Hij is zelf als een wintervuurtje, verhalend, lichtend, duisterend, knepperend en schoon, en toch zoo gansch en al zonder bestemdheid. — Zoo zijn al deze vluchtige visioenaire, sprookjesachtige vertellinkjes, vreemd, verontrustend om hun buitenmenschelijke tragiek en toch zoo suggestief. —

Nog een stukje:

״Het was een eenzame bergpas waar nooit een sterveling kwam, waar de wind niet woei en het rusteloos bruisen van den stroom in de diepte een eeuwig geluid was. Het zonlicht had er geen vrede, want wanneer het helder scheen een pooze en vroolijk werd van warmte, werd het menigmaal met vreemde onverwachtheid overvallen door machtige wolkendrommen, van alzijds zich ontrollend in donker wisselende kleuren en het verduisterend in hun vaart, alsof zij toornig iets volgden; slechts in het late uur van den namiddag, wanneer het zelf reeds kwijnde, verscheidde het meestal ongestoord in weemoedig schoone schijnsels vervlietend door de sparreboomen en over de grillige kam der bergen".

Het gecursiveerde valt uit den toon. Waar nooit een sterveling kwam is van een vulgaire mededeelzaamheid, geheel brekend den suggestieven klank van het stilte-begin. Ook zelfs het aanduiden van "schoone schijnsels" in het enkele woord "schoon" is mis en een tekort in plastiek. Een schrijver kan alleen het schoone geven in descriptie, niet in het woord "weemoedig" en "schoon". Maar toch, hoe voelt ge in dit stukje proza, den adem van een visioenairen dichter-droomer.

Ook in zulk een zinnetje:

״Ik luisterde aandachtig, schoon ongeroerd en gelijk mijn oom gevoelde ik mij van den zoeten wijn behage-lijk in den ruimen stoel, en een schoone, vurige schijn van den Westerhemel verdwaald vloot tintelend door