Letterkundig leven, deel 2

EEN BOEK VAN HENRI DEKKING. 2C>7

Berst zijt ge geneigd de pagina's met het hand-afgiet -seltje een beetje declamatorisch te vinden, niet erg reëel. Maar later, dieper indringend in dat vrouwleven, voelt ge ze aan als echt en waar en mooi van zien. De weinig-saamgestelde psychologie en de oppervlakkige doorwerking van al de bijfiguren zou in staat zijn de waarde van zulke brokjes te verduisteren. Ook Dekking's liefde voor de Maas-stad, het schepenleven, lijkt zeer bijzonder. Maar dat sentiment vermag hij niet tot uitdrukking te brengen. Ge voelt niet de aanzwelling van geluk als hij, in ontroering, iets van de Maas-schoonheid zal gaan vertellen. — Het groote epische motief dat er leeft in de davering der treinen, de wemeling der schepen, de krioeling der werkers,

— zijn uitbeeldend talent heeft het niet omvat, niet vastgegrepen, niet uitgerukt bóven het algemeene.

— Ontbreekt hem scheppingskracht? Fantasie heeft hij wél, maar zijn verbeelding reist altijd derde klas. Hij komt met zijn bewondering niet boven de lichtelijk aanduidende paraphrase uit. Precies als met de doorvlechting zijner figuren. Dat oppervlakkige, af gesnedene, onaffe en overvliegerige____ doodjammer,

dat preliminaire in zijn boek, alsof hij telkens in adem tekort schoot.

Zou hem werkelijk de journalist in den weg loopen? Dan is het te wenschen voor Dekking, dat hij als auteur den journalist in zich wurgt. Want journalistiek heeft op roman-arbeid, niets dan verlagende werking. En voor dié werking stel ik Dekking's kunstenaarsschap te hoog, acht ik hem te goed.

Want dit boek werd me Hef vooral om de levensware, diep-gevocHge Emmy-figuur. De pagina, waarop haar mijmeren over Hans en haar grijpen naar het handafgietsel gegeven zijn, schrijf ik even voor u af.

״Zij wou wel graag een portret van Hans hier hebben; — als Jaap •dat eens schilderen wou____Nu had zij zoo niets van hem, zoo niets..