Letterkundig leven, deel 2

EEN BOEK VAN HENRI DEKKING. 2C>7

influenza en een gaap van verveling tusschen de kaken!

Ik weet niet, maar ergens in mijn nabijheid heb ik van nog een zoo periculeuzen doodslaander, iets zeer geringschattends gehoord over den roman van Henri Dekking. En nu ik dit boek juist gelezen heb, ergert mij deze geringschatting geducht. Want werkelijk, dit boek van Dekking is zeer sympathiek en verdient waardeering. Wat een innig-gevoelige, hartelijke en breed-menschelijke kerel is die Dekking toch. Zonder precieus gedoe, zonder "verfijninkjes", werd zijn werk toch heel knap en heel zuiver van menschelijkheid.

Op dwaalwegen is een roman zonder groote taaleigenschappen, zonder plastiek en epische groepee-rings-macht, maar een boek van zoo verbluffend eerlijk kunnen en nièt-kunnen, en zoo eigenaardige zelfbewustheid. Dekking spreekt niet slechts over het sobere, maar is sober. Er zijn meer baasspelers en geduchte bedillertjes in onze literatuur, die met niet on-akeligen ijver steeds den mond vol hebben over eenvoud, tegen mooidoenerij en opgeschroefdheid angstiglijk waarschuwen, maar zelf telkens in eigen werk zich te buiten gaan aan de schromelijke schrijf-maar-raak-onzinnig-heid en het onmachtig beschrijvings-gepeuter, zélf de meest onechte beeldspraak-knoeierijen bekoesteren met hun, in stijl-zweetjes badende valsche plastiekerig-heid. O neen, heeren radbrakers en uitgedroogde ver-nuftelingen, het boek van Dekking presenteert zich niet als een werk van groot proza, en toch is zijn taalgevoeligheid zuiver. Hij vangt soms klanknuancen op met een zeer fijn oor. Hij is bescheiden, geheel pronk-loos en toch leest ge zijn proza met genot. Er gaat een gevoelsstroom doorheen, echt, levend. In zijn uiting trilt innerlijke warmte. Hij is ziels-zuiver, Dekking, en in zijn stijl leeft zijn heele menschelijkheid. Geen vooze geestdrift, geen hol gejoedel en zwellend ge