Letterkundig leven, deel 2

EEN BOEK VAN HENRI DEKKING. 2C>7

hóóg-gesteld, verneemt dat Shakespeare toch wel wat beteekent; Maeterlinck niet heelemaal imbecil is; Scheltema toch wel iets begrijpt van de dingen waarover hij drenst en kwaakt. (Men zie de zeurderige, slecht geschreven studie van Frans Coenen over Scheltema's boek in Groot-Nederland.) Toch, het aller knussigst, het krasknussigst wordt het, als je nu stemmen hoort die roemen als Scharten, jubelen als dr. Walch, waar anderen grimmen over en spotten met den dichter Scheltema. — Het geeft het leven zoo een humoristische grilligheid, en het is zoo knus, zoo heerlijk-ridicuul knus, te lezen één dag dat je oerkrachtig, anderdaags dat je decadentisch bent. Het is zoo weergaloos knus te lezen al dat ernstige, deftige, verhitte, loszinnige lof- en blaam-uitgemete-ne, zure of opschepperige gebazel over kunst, kunst, kunst, en dan te volgen het potsierlijk tegen elkaar inklappen van twee elkaar onthalzende meeningen over één werk, één persoon. Onder de vriendjes gaat het kirrend, zoetjes, tégen de antipathieken door-zagerig, stroef en beulig. — Zelfs de Nieuwe Gids, ik bedoel de hernieuwde Nieuwe Gids, heeft in dr. Aletrino zoowaar weer een Van Deyssel in duodecimo, met een afschuw van critischen sluikhandel. De woorden: "krekrom-mel", "smeerlapperij", liggen ter kenschetsing van minderwaardigen arbeid, bestorven in zijn mond. Deze zachte en fijne melancholische natuur wil zoowaar eens een mond opzetten. Wat drommel, je mocht eens denken dat hij alleen kon tobben, lobbesen en week zijn; dat hij niet kon beuken en spotten en stuk hameren en vanéén ranselen. Ook deze drocmer verschijnt plots, met de meest onnoozele aplomperigheid als een straffende, in een losweg de hoon-woorden uit-schetterende natuurlijkheid en een quasi-fellen onge-nadigüjken aftakelings-hartstocht, die zou doen vermoeden dat hij reeds jaren literatuur-beultje speelde in eigen terechtzettend innerlijk. O die Zeusen met