Letterkundig leven, deel 2

WINTERKONINKJE . 2o5

hopend smartelijk gepeins en eenzaamheid. Maar nooit is het in de bosschen, met het echte winterkoninkje zoo droef en ellendig verloopen als met het slop-zangstert je. Terwijl haar vader zijn zoon met een mes steekt, om een zeer afschuwelijke verhouding, waarin hij stiefmoeder met stiefzoon vindt, vlucht Winterkoninkje uit huis.

Herman doet examen en verneemt dat Winterkoninkje vluchtte. Hij is er stil van. Op het examen wordt hij afgewezen. Zijn stille grootmoeder hjkt gek van smart. Wat nu begonnen ? Daar ontvangt hij een brief van zijn slop-zangstertje; ze schrijft hem alles, alles en ook, dat het gauw met haar gedaan zal zijn. Ze moet moeder worden en daartegen verzet zich haar "ingenieur". Dat kwelt haar zoo, dat ze den dood zoekt.

Het onderschoolmeestertje laat ze in haar ziel zien vóór ze zich verdrinkt. Herman is één smart. Hij leeft voort, maar haar stem, de stem van Winterkoninkje in het droeve slop, blijft hij altijd, altijd hooren.

Een eigenaardig boek, dit Winterkoninkje. Een mengsel van reahteit en fijne, verteederde, weemoedige romantiek. Zeer ouderwetsch van psychologisch liefde-motief en liefde-dood en toch weer echt en zuiver van levens-relief.

Want Winterkoninkje is geen slop-bewoonster, met een Eugène Sue'sche Parijsche verborgenheden-structuur. Ze is niet viooltjesachtig-fluweelig in haar streelingen en woordjes. Integendeel, ze kan echt uitvallen als een volkskind, plat en heftig. Zeer eigenaardig is het juist te lezen, hoe zeer reëel Dekking „Winterkoninkje" tot een fijne, weemoedige werkelijkheid heeft gemaakt. Dit boek zit ook beter in elkaar dan Getroffenen, het debuut-boek van Dekking. Er bestaat hier ook een pogen naar meer episch-dramatisch verband. Je ziet het leven van het slop soms wel even