Letterkundig leven, deel 2

I98 WINTERKONINKJE.

achtigheid. Ook eigenschappen van ons slop-Winterkoninkje? En weet Dekking van de buitengewoon slechte of liever onvolkomen vliegkunst van het Winterkoninkje? Neen, een hoogvliegster werd zijn slopmeisje niet, en misschien is in die eigenschap van het vogeltje wel een onbewuste symboliek voor het meisje gelegen: haar ondergang! Maar zingen kan het beestje, zingen, zoo sterk, zoo ontroerend vol van gemoedsklanken de stem, nee, dat is.... ongehoord! En dat in een tijd van winterdroefnis! Dat kleine, ijdele, geestige, schitterende wezentje tjuikt maar op zijn keelliertje en zingt door grauwe luchten en over kale velden, en altijd oolijk en rap van slag, en altijd zijn fluitjes klaar, vol zilver gedein van toontjes. Maar blijmoedig is ons slop-meisje toch lang niet altijd. Soms lijkt ze meer op een spotlijstertje, een zeer ondeugend exemplaar, dat in het nabootsen van natuurstemmen vooral een opperste baas blijkt. Zoo ook ons slop-Winterkoninkje. Soms ernstig als een Spinoza, luchthartig als een dansmeisje, scherp als een polemicus en woest als een getergd beest. En dan plots weer zie ik haar als een oolijk eendje, dat met vlugge sneËe duikelarijtjes zich kopje onder wipt en bovenkomend, zich poetst en opfhkt als een kittig-koket dametje. Maar helaas, Winterkoninkje wordt doodgedrukt tusschen vulgair leven van haar broers, vader en stiefmoeder. Herman, de kweekeling, houdt zoo veel van haar, maar als man begeert ze den ondermeester niet. Ze heeft in het geheim een verhouding met een ingenieur, die buiten de stad woont. Dat merkt ook ons ondermeestertje. Het maakt hem desolaat. Want dat is nou eens niet slechts een herbarium-ziel, een uitgedroogde plantenverzamelaar, met een bril op en gore boeken-afgeleefdheid. Herman leeft op het slop met zijn brave grootmoeder. Nu hij bemerkt, dat Winterkoninkje zich aan den ingenieur verslingert, keert zijn eigen leven tot droefnis en wan-