Letterkundig leven, deel 2

196 LITERAIRE WANDELINGEN.

is de resultante, diepste wezenlijkheid van zijn Ikheid, .... maar zijn Ikheid is ook balanceerstok!.... kan dus niet tegelijkertijd koord zijn! Tot zulke dolzinnige mooidoenerij komt de heer Erens met zijn beeldspraakzucht. Zijn geknoei is daarom zoo ergerlijk, wijl hier een man spreekt op een toon van groot gezag, met een allure van zeer ongewone literaire beschaving en artistieke verfijning. Want ge kunt al deze phrasen steeds snerpender ontleden. Wordt het iemand duidelijk b.v. uit dezen zin wat eigenlijk tot ijle "lucht" vervluchtigt in "de lucht" ? Natuurlijk niet "de duizeling"! Die "hersens" vervluchtigen hier! In de hersens zou een duizelings-gewaarwording je zóó kunnen "grijpen" dat de duizeling de hersens tot "ijle lucht" schijnt te kunnen doen vervluchtigen, maar met wélk orgaan dnders dan de hersens zouden we die metamorphose in "ijle lucht" kunnen constateeren ? En zoodra we nog de verandering door de duizeling ontstaan kunnen constateeren, blijven het hersens en geen "ijle lucht-vervluchtigingen''.

Telkens stuit men op de grofste taaionzuiverheden en onmacht in het vinden van het "juiste woord". Wat is b.v.: "het rhythme der sensatie te vinden, (hier begint het jargon), de klanken te wiegelen, te deinen, te laten drijven door de opkomende nevels der hersenen"! Nevels der hersenen? Wat zijn dat voor dingen? Gedachten-nevels zijn mogelijk, maar "her-senen-nevels" ? Wie hoorde ooit van zulke anatomische wonderen?

En wat is het voor blagueerende lyriek in:

De weelde van den rhytmus voor onze oogen te spreiden, onze zielen te omhangen met de jluweelen mantels zijner donzige volzinnen, om ons dan weer bang te maken met zijn klagenden misthoorn, en ons te doen varen in zwarte nevels.

Voelt ge de brouhaha van deze gezwollen mantel-zielerige beeldspraak? Fluweelen mantels van donzige