Letterkundig leven, deel 2

180 LANDLOOPËRIJ.

alles heel.... want van de enkele gate maakt zij nog 'n jurk of 'n hessie.... 't is puur, man! Ja, as ikke me Riekie niet had.... nou, dan was Toon al lè.n na

de kiele, gloof mijn"____

Een staaltje van zijn eigen beschrijvingskunst: „Links van den dijk strekten zich de grasgroene velden, tot aan de duinen, waar de zon warm op scheen. Daar kwamen vluchten blanke vogels van zee overzeilen door de blijde luchten van frisch gewasschen blauw, en jagende stoomwitte bonken, samengedreven tot dreigende, donkere buien voor ons uit. Maar die maakten ons niet bang! Liet 't maar plassen, jolige, kletterende stortregens; onze stevige body's konden er tegen; en lang zou 't niet duren, dan kwam de zon onze arme plunje weer drogen. Want de wind brieschte veel te stijf uit 't noordoosten. Met volle zeilen heten de bruinrompige beurtschepen er zich door naar Den Helder toejagen. En 't water van 't Kanaal kabbelde bruisend en spattend voort langs den dijk, spoelde vlug langs ons weg, dat 't net was alsof wij nog veel gauwer hepen."

Telkens tusschen de verhalend-objectiveerende stijl-deelen komt een brok mediteerend proza los, een brok beschouwing, waardoorheen de gansche menschelijk-heid van Brusse gaat. Als hij één nacht uit de vele ellendenachten als landlooper gedenkt, schrijft hij:

„Die nacht was een ellendige nacht. En ik zal van m'n leven niet vergeten zoo armzalig als 'k me toen voelde. Hoe dat recht kwam, kan ik nóg niet verklaren. Maar 't werd me bij buien zoo schrikkelijk somber, dat ik die sentimenteeligheid geducht in de maling moest nemen.

Zoo'n anstellerij! Was 't soms iets anders dan 'n avontuur, dat ik vrijwillig ging zoeken? 'n Gril, 'n malle vertooning, waar 'k dadelijk weer uit kon, zoodra 't me te bar werd?

Maar nee, 't was ook geen bangheid. Wat kon ons