Letterkundig leven, deel 2

156 LOF DER WIJSHEID.

״Mythologische Spelen" verdienen nadere beschouwing.

II.

Dit gedicht werd aangekondigd als didactische poëzie, in onzen impressionistischen en modernen tijd nog al curieus. Maar waarom zou een leerdicht geen schoone ziel kunnen openbaren? We zullen het woord geven aan den jongen dichter, in den begin-zang:

Wijsheid, mijn moeder, leen der stille stem, die nu gaat zingen van uw schoone leven, een wèl genegen oor, en vaste klem van bloeiende overtuiging wil haar geven; laat nooit in onbeheerschte ontroering beven haar sobre klanken, maar een rijpen gloed, aan al de hitte van 't verleden streven, 't getemde leed, bedwongen vreugd gevoed, doorstralen ieder woord en koelen mijn gemoed.

Laat heel mijn rede, hemelsche vriendinne, zoo vreemd eenvoudig zijn, dat ieder kind, dat ieder mensch, wien niet van ijdle zinnen de wereld bracht, haar nedrigheid bemint, maar daarna diep verwondrend zich bezint vanwaar de dóórklank van die simple tonen, wier weerklank in het hart geen einde vindt, naar welke verten hun verteedring troone en welk een leven 't zij, dat zulke woorden loonen?

Zoo zal ik, eenzaam en onmachtig man,

die mij gezet heb tot het stille denken

en voor mijn broeders niets meer werken kan,

daar in mij zelf mij zwaarder taak ging wenken,

hun toch — ook ik — mijn kleine gave schenken,

Mijn gave? Neen: ze is de uwe heel alleen;

maak mij zoo dood, dat niets uw schoonheid krenke

van wat mij eigen is, en zoo er scheen

een glans op duister woord, 't zij de uwe en anders geen.

Het is ons hier niet om analyse van klankschoon en gedachten-zuiverheid te doen. Maar ieder zal in dezen