Zegepraal

EEN-EN-DERTIGSTE HOOFDSTUK.

Over 't wcrk-zuivere moet ik je nog dit zeggen Florence.

Als je arbeidt, doe 't met je heele ziel, en geef je diepste leven tot inzet.

Maar vooral, maak je los van alle beklemmende bijgedachten en bijmengsels.

Werk met 't gevoel in je, of je voor de eeuwigheid schept.

Ik weet Florence, dat je zult stilstaan bij die uiting. Maar als je maar diep er op ingaat, ga je de gansche bedoeling zien.

Ik voel dat ieder scheppend kunstenaar met 'n gevoel in zich moet werken, alsof hij buiten tijdleven ademt, en hoogstaat boven al de in gewoon bestaan hem rakende toestanden.

Scheppen met 't besef van de eeuwigheid in je, noem ik scheppen-met-heel je ziel, met 'n volkomenste overgave, een zuiverheid en echtheid van inhoud, los van alle nevenbedoelingen.

Een groot schepper ziet nooit, nooit publiek, ziet geen schepsel, hoort geen geklap of gejouw. Hij kent z'n moeder, zijn vrouw, zijn kinderen niet. Hij ziet z'n éigen handen niet arbeiden. Nu voel ik dat de meesten werken en onderhands zien den neus van die, 't oog van 'n ander, de gestalte van weer 'n ander ; dat ze hooren naar publiekgekonkel.

Ik zeg niet, veracht 't publiek, -— misselijke paradoxe zotternij, — ik zeg: denk niet om 'n aartje van zijn wezen, als je schept, en.... met God spreekt.

Zooals uit 't galmgat van den klokketoren de beierende klankzang dreunt en stroomt door de lucht, hoog en ver gedragen op de golven van zang, zoo mtfèt ook de scheppingsdrang je de ziel uitstroomen, en hoog boven je 't geluid der inspiratie zingen en beieren, zonder omzien naar aardsche belangetjes.