Zegepraal

392

en reindheidspredikers en zieleredders, waaronder 'n enkeling met echt en naief idealisme.

Er is een prachtwerk te schrijven, zederoman en dramatische schepping, van 't kunstenaarsleven met of zonder ethisch bijmengsel, van 't bedrog, 't gekonkel, 't klatergoud, de felle vernielingseerzucht onder elkaar, vooral wanneer ze zich zedelijke hoogvliegers noemen.

'n Schepper, 'n ziener met ziel wordt veel meer door 't leven gewond, dan een met veel techniek.

Dat hindert mij zoo vreeselijk in den omgang met artisten.

Ik ontmoet telkens in die lui den vakman, den technikus, den literairen plannetjes-broeier, den heeschen kukkelaar naar wat letterkundig geprijs en grof roemsel.

En nooit voel ik de ziel gewond, de ziel diep ontroerd, in die artisten.

Neen Florence, denk in Godsnaam niet dat ik 'n strijd begin tegen artisterij a la Multatuli!

Integendeel je zult straks zien, hoe lief ik heb stijlstudie, taaiwerking. Je zult zien en je weet 't ook wel niet ? hoe ik innig en hevig lief heb elk werkprocede, dat dieper en zuiver deitot de kunstuiting voert.

Nee, ik smaal niet op woord- en klank-verlief den, wijl ik dan grovelijk op me zelf moest smalen.

Maar toch, ik wil de ziel, de levende rillende, bevende ziel van den ontroèrden mensch altijd en altijd voorop. Ik wil die ontroeringen in de hoogste schoonheid uitgebouwd zien, in episch, dramatisch of lyrischen vorm, maar in 't léven moet de ontroerde mensch rondgaan, niet de technikus, niet de artistiekerige artist, de literatuur-prooiverslinder, de geometrische emotie-rekenaar en zoeker naar ״dramatiek".

En dat doen de meesten van dezen tijd. De meesten zijn de kluts volkomen kwijt, zijn voos, leeg, dekadent. Daarom sta ik liever buiten artistenkring, met al mijn typen en ,,gewone" menschen, in 't hart van 't leven. Dat geeft grootsch genot, 't Leven in koterietjes is duf, benauwend, en 't walgelijk snobisme is er als