Zegepraal

TWEE EN TWINTIGSTE HOOFDSTUK.

Eindelijk, Florence, tegen midden April, was besloten, dat ik weer naar huis, 't woninkje van Zus buiten, vervoerd kon worden.

De stad werd me te druk, te benauwd, en voor eerste strom-pelwandelingen te eng. Ik verlangde hevig, hevig naar 't buiten-groen, 't kleine tuintje voor en achter ons huisje, naar de plantjes, die ik 't najaar nog zelf gezaaid had, en al die kleurige bloemwonderen, die ik nog zaaien kon, als ik maar wat sterker werd.

't Afscheid van mijn vrienden maakte ik zoo kort mogelijk,

Dat van mijn dokter was kort maar van allergrootste, stille ontroering. Ik drukte hem wel tienmaal de hand en hij mij. Ik kon niet van 'm af. Er doorhuiverde me ineens 'n gevoel, dat ik 'm nooit weer zou zien en spreken. Ik keek 'm aan diep in z'n prachtoogen.

Hij hield zich goed en ik ook. Maar binnen in ons weende en klaagde het.

Om nuchter te schijnen, gaf hij me nog enkele raadgevingen maar vooral drong hij er bij Zus op aan, me niet langer per dag, en dan zeer verdeeld nog te laten loopen dan 'n paar uur.

— Als de heele boel om je huisje groen is, sta ik voor je 1

Z'n slotwoorden. — O, ik stik in ontroering, Florence, ik kan niet meer.

Het staat overal in groen hier, maar hij is er niet geweest.