Zegepraal

324

scherpte; en je kent den meerkol, die 't blauwe weerlicht meedraagt in z'n veeren.

Zeker, je hoort 't klare en verwonderde gefluit van den wielewaal, je hebt van verre dien kersedief lief, dien goudlijster, en je kent z'n schuwe aristokratie en hooghartige slanke pracht. Je kent wel vluchtigjes den koekoek, de prachtige pimpelmees, den spotvogel in z'n demonische ironie ; je hebt wel de kraai, de musch, den nachtegaal, de merel en den kuifleeuwerik gezien ; den klauwier en den klapekster, den hek-serig-romantischen uil, de vinkjes en nog zoo veel meer, — maar je weet niets, niets van hun karakteristiekst leven, hun tragiek en strijd, hun humor en liefde. Ze vliegen je voorbij in kleurengloed of in lijnzwier, en ze zijn wèg, weg uit je gedachten en voelen.

En dat is juist bij mij nooit zoo geweest.

Als kind heb ik al met de grootste ontroering in ,,Artis" te Amsterdam, rondgeloopen onder de dieren, en nu als man, Florence, onderga ik daar nog de heerlijkste droomen van verre streken.

Elk dier heeft er voor mij den geur van z'n vreemd land.

Eén dag in den grooten dierentuin en ik leef in 'n wonderwereld.

Als je daar de vogelengalerijen doorgaat, zie je pas de verbijsterende, bedwelmende pracht van de verre paradijs-wouden en oer-bosschen.

Want brengen de Australische vinken, de fluweelen spreeuwen, de kolebrietjes en zoo honderd soorten meer, geen wonderen van licht en kleur mee in hun veeren, en in hun oogen vooral ? Nooit heb ik goddelijker oog-kleuren gezien dan onder de vreemde vogels. Maar daarover zou ik je 'n groot verhaal kunnen doen.

Voor nu alleen zie je, hoe gelukkig mij de boekjes van Hey-mans en Thysse aan 't peinzen en fantaseeren hebben gebracht.

Soms waren er oogenblikken dat ik hen van egoïsme, geestelijk-genots-egoïsme beschuldigde.