Zegepraal

251

en bazuingeschal op mij af ! Mijn kinderziel beefde en snikte, huiverde en visioenneerde !

Totdat vader weer wat gemoedelijkheid in me bracht met nieuwe verhalen. Ik zat met m'n stoel dicht bij de tafel aangeschoven, mijn borst knussig opgedrukt tegen den rand. Ik staarde in 't lamplicht en 't feestelijk gevonk van alle dingen rondom, en de pracht van 't Paasch-avondfeest omstormde me telkens anders.

De koontjes van moeders wangen glommen als roode biljartballen. — Grootmoeders gezicht verwaasde al meer voor m'n oogen in 't legendarisch-gehoorde. Ik zag schijnsels om me heen, die ik nog nooit gezien had in de kamer, 't Goud-ademde overal diep en 't paaschvertrek hing vol tropische geuren, zoet en kittelend !

O ! die geur van de Paasch. Ik rook 't gekleurde servies, elk bord, elk doekje, elk lepeltje ! Nergens 'n kruimel brood, overal de ongezuurde spijs. De herinnering geurde en niet de zwoeg en slavernij, maar de verlossing daaruit doortrilde allen 't meest. Ik staarde om beurten naar m'n vader, m'n moeder, m'n Grootje, m'n armen oom en tante, m'n broers en ik zag op ieders gezicht een innigheid glanzen, iets rustigs en vrede-vrooms, vol zalige genoegelijkheid die ik nooit meer vergeten kan.

Het lamplicht omschaduwde de wangen, begloeide de oogen ; het halfduister in de alkoof waarin ik nu en dan staarde, spon geheimen, maar de blanke pracht van het tafellaken, sneeuwwit als Egyptisch lijnwaad, omklaterde de lieele kamer in helle vreugd ; en de lichtvonken op wijnglazen, de glanzingen over borden en schaaltjes doorwonderden m'n ziel.

Grootste gemoedelijkheid kwam in me als ik de wolken van vaders pijp op me zag aanblazen, als ik heelemaal zat in den rook van ooms sigaar, en ik m'n visioenen door den kleurigen damp kon zien heenschemeren.

Heel lang kwam de ontsteltenis in me, als ik als jongste de deur telkens moest open zetten naar ritueel gebruik, om ieder te laten meevieren 't Paaschfeest, die zelf niet kon vieren.