Zegepraal

79

dampig verpoëtiseerde realiteit, die tóch geen droom is!

Florence, niet wijl ik het waas öm 't Schoone en 't Goddelijke loochen, en niet wijl ik 't nuchter-reëele voorop stel als de éénig-levende waarheid, want de allerhoogste pracht en 't geweldigste van der dingen realiteit zit in den doorglansden geest, in mijn eigen konceptie van natuur-zien, in 't waas, den damp, de omsluiering van levenstafreelen, gedekt met den zachten goudmist der Verbeeldingsfeer, of met het gloeiende passierood van mijn innerlijkst droomleven overvloeid.

Elk schepper en waarachtig groot werker geeft in de konceptie van zijn arbeid, de realiteit omhangen van zijn visieleven, z'n innigste natuur, die de skulptuur der gebeurtenissen wordt op z'n diepst, op z'n schoonst. Door het dramatische en het epische, en het lyrische stuwt zijn eigen innigste droomleven, schept zich zijn kunst öm in de verhoogde realiteit van zijn Ziening.

Zou daar 't waas niet zijn, 't zilverragge, mistende van den weemoed, en 't goud-zachte en dampige van den ochtenddauw ? O, 't is er 'n wonder van half licht, schaduw en gedempte tinten.

De foto-skulptuur is 't fossiel der aandoeningskunst.

Maar ik verafschuw de veridealiseerde poëzie, de valsche werkelijkheids-verteedering die 't groote, zware bloeden der wreede, ontzaglijk-helsche realiteit niet ziet.

En ik nü, die haar altijd zie, naast en door mijn droomleven, ik heb gevonden, ik heb gezien.

Florence, zie mij als een levens-zwerver die boete doet, zonder zelfmarteling. Er is in mij de hoogste drang geweest, altijd, naar Liefde, opperste Liefde. Een alles-insluipend verlangen naar haar Eeuwigheid. Mijn haat, mijn spot, mijn demonisme keerden weer terug, bebloed, verminkt naar mijn eersten liefdemij mer. Ik dacht de Liefde te kunnen loochenen als gebeurtenis, als levend feit, en ik begluurde de schaduw van haar Illusie, bang, schuchter, vol van schrik dat ook diè verdwijnen zou plots.

Maar waar een schaduw sloop, was daar ook geen wèzen ?