Zegepraal

twaalfde hoofdstuk.

Ik ga 't nu al doen ; 't moet, 't moet !

't Brandt me in de ziel, 't gloeit me op de tong. Ik heb 't vermijmerd dagen en jaren, in den stillen peins, de verrukking. Ik heb er om geschreid en gejubeld.

Liefste ! als ik nu ga zeggen wat me verteert, wat me uren en uren doorgloeit ; wat me doet zijn als het vurigste vuur, dat eenmaal in vlam gelaaid, daar ligt te gloedschroeien in z'n prachtigst hevigst rood ; als ik nu ga zeggen wat in mij zingt, met den zoeten blanken murmel van een luit-zang ; wat er in mij heimweet en smeekt ; als ik ga zeggen wat me omtoovert en bezwijmt met de dampige geurzwaaien uit zilveren wierookvaten, wat me drenkt met den droom van ons samenzijn, — dan Florence leef ik niet meer in de wereld van tasten en kijken, harde woorden en scherpe realiteiten.

Dan is er een ijlheid van leven oin mijn ziel die koelt en luwt m'n brandende gedachten en hevige begeerten.

Nooit vloekte ik mijn lijf-ik, omdat er zaligheid en heiligheid is in den zinneroes.

Maar dan toch staat mijn liefde-ik sidderend van ontzag op den hoogsten top van menschelijk verlangen ; staan mijn gedachten gespannen tot de uiterste hevigheid. Om mijn hoog bewustzijn ruischt heen 't eindloos heelal, en de door-flonkerde sterrenacht omlicht mijn verbeelden.

Ik hoor den ruischzang van 't Eeuwige en onder mijn voeten duizelt in donkeren woel het aardgeleef met z'n millioenen schepselen.

O ! Hoe licht voel ik me nu, hoe licht, engellicht in de ijlte van m'n geluksfeer.

Mijn hart hamert wel lieve, maar niet van onrust, m'n