148-
en met onbewust-zuivere diagnostiek, dat hij eens half ontsteld uitriep :
— Maar kerel, je kunt me missen. Je neemt alles nog
scherper waar dan ik____En nooit zag ik 'n patiënt zoo zuiveren
samenhang brengen in al die verschijnselen van eigen ziekte. Dat is benauwend, David ! Ik kan je niets verbergen, niets !
Hij begreep toen blijkbaar nog niet geheel dat alle hartstocht, alle waarneming en alle verbeelding zoo mogelijk in me verscherpt waren ; dat ik in 'n door koortsige onrust, aangegloeid centrum van bewustzijn me zelf lag te martelen met angst-omhuiverde voorstellingen en allerlei gebeurlijkheden.
Je weet al lang lieve, hoe in mij de verbeelding werkt, de groote voorstellingsrealiteit, die me dikwijls moe maakte als ze te krachtig en te lang bleef, m'n fysiek afknaagde.
M'n oer-gezonde levenslust en levenskracht temperde dan zelfs..
Je weet hoe ik een toestand van zuivere voorstelling onderga, zóó geheel écht dat hij reëel voor m'n zinnen komt staan, en al de funkties van m'n ziel en gedachten vastgrijpt.
Stel ik mij voor, dat b.v. 't zoontje van Zus plots in brand staat, door eenvoudige associatie van feiten er toe gebracht, — b. v. door 't zien afstrijken van lucifers en 't denken tegelijkertijd aan 't ventje, dan onderga ik de verbeeldingswerking in een geheele sterk-reëele tafereelenreeks. In en vóór me wikkelt zich 't proces af, zoo ontzettend en aangrijpend werkelijk, met alle onderdeelen, van aktie, gang, gebaar, geluid, in zoo'n levend verkluwen van toestand naar toestand, dat ik 't in de werkelijkheid niet scherper zou kunnen waarnemen.
Zooals 'n zuur inbijt op metaal, zich dadelijk in denlijnen-gang wringt en vlijmt van de lijdende hand, zoo vreet m'n verbeeldingsrealiteit in op m'n zinsrealiteit.
Ik zie m'n schattig kereltje zich kronkelen van pijn, ik hoor den omstand, 't gegil, ik ruik den asschigen schroeistank van zijn in brand gevlogen kleeren, en niet als 'n fantastisch-koel overdacht, zinsbegoochelende abstraktie, literair verdramati-seerd, maar als 'n te tasten werkelijkheid.