Zegepraal

142-

trok na ieder nieuw onderzoek en visite. Ik voorvoelde dat ^,t met me gedaan moest zijn, dat ik aan 't uiterste lag.

Er zat 'n grillige ijlheid, 'n benauwende druk op m'n keel, m'n voeten gloeiden in roosterende hitte, en van m'n beenen sprong de vuurstroom naar m'n handen.

Later zei me Van Daalen dat ik toen ook aan 't uiterste geweest was !

Lag ik wakker dan stond m'n werk voor me met al z'n schepselen, z'n heele architectuur, maar dan in konstruktieve verbrokkeling, scheef gezakt en gebarsten, bezien in de hallu-־cineerende onrust van mijn doodsgevoel.

Lieve ! Heb ik je al gesproken van het martelende verdriet dat ik leed toen ik voorvoelde dat ik midden in m'n scheppingswerk zou blijven steken ? Nog heb ik je'r niets van gezegd. Er zijn ook dingen die in eeuwige smartgestalte voortschrijden !

't Was 't vreeselijkste gevoel van navrante, jagende en vliegende smart dat ik ooit doorleefd heb.

Ik wist nu eenmaal dat ik dood zou gaan. En ik haatte diep en hevig alle vooruitloopende ontroeringstragiekjes. Maar ik wist 't.... en 't was toen zoo doodstil in me !....

Lieve! dat schrijven nu over 'n gevoel van zóó diepe met allerlei geheimenissen omsluierde verlangens. Lijkt 't niet 't ontrafelen van bloeiende rozen, 't moedwillig schudden van sneeuwig-bebloesemde vruchteboompjes ?

Maar 't is toch ook van zoo intense herinneringspracht ?

Liefste.... dat doodsgevoel dan, was eindelijk heelemaal in me verrustigd, verkristald. Ik keek er naar öm, kalm. Er was niets meer in me van overgevoelig angstbewustzijn, 'n -doodsverteedering die altijd komt. Ik lag soms rustiger te ademen, in den greep toch van dezelfde hevige benauwingen van vroeger.