Zegepraal

tiende hoofdstuk.

— Zoo David, kerel, lig je daar ! geef me 'n poot!

In prachtige innigheid en gul van gebaar kwam hij op me aanloopen, m'n jonge vriend Sam van Daalen, mijn dokter, vier jaar ouder dan ik.

Ik schoot in tranen! M'n warme hand wurmde uit de dekens. En ik wist van ontroering zelf niet wat ik terug-stamelde.

Ik lag in de donkere alkoof van m'n nieuwe woning.

Nu zou ik hooren wat er voor goed met me gebeuren ging.

Hoe innig en toch verontrust keek hij !

— Vertel me nu eens 't een en ander David. Wat heb je vent ? Wat heb je vent ? Waarom heb je mij juist laten roepen ? Ik ben dadelijk gekomen.... Maar ik ben kinderdokter. . . . Nou, '11 kind ben je nou juist niet. . . . Maar zeg nou maar eens kalm-an,.... wat scheelt je?

Ik antwoordde zacht, heesch. Ik vertelde hem van mijn werk, m'n vurigsten hartstocht ervoor ; dat ik alleen leefde voor mijn kunst en voor 't heele leven. Ik vertelde hèm onderbroken, hijgend, hoe ik gewerkt had en hoe hevig geleefd. Dat wellicht nooit 'n schepsel de schoonheidsontroering, niet alleen van literatuur, maar ook voor muziek, schilderkunst, filosofie zoo öp zich had laten inwerken. Dat 't was mijn adem, mijn loopen, mijn zwerven en slapen, mijn droomen en denken ; mijn heiligste verrukking en mijn goddelijkst peinzen. Dat 't was, mijn woord en wederwoord, 't binnenste merg van alles wat ik beroerde ; dat geen minuut voor mij verging, dwars door zorgen en gebrek, kommer en misère, of ik had er mijn verrukking van 't leven luid in weerklonken.

Ik vertelde hem alles, onderbroken, hijgend.... Hij wou