De Jordaan

457

Nee, néé! Niét luisteren naar den dokter. Zelf, zélf, je kind zogen. En hou je kalm, kalm. — Zoo zetten zich de woorden in haar strakke, afgemartelde brein vast, dat pijnde van de onrust, waarin ze dien nacht had geleefd. Ze mocht niet toegeven, uit angst voor blindworden. — Toen den volgenden dag de dokter inkwam, zag hij aan Neels gezicht dat er iets ergs, tégen zijn besluit, in haar gebeurd was. Eerst kregelde het zijn trots. Waarom had hij zich nu zooveel moeite met dat mensch gegeven? Wat een starre, waanzinnige koppigheid; wat een brutaal, óver-stellig en onoordeelkundig verzet, Om er nooit meer een stap te doen! Hij zag het, heel de vriendelijke, schertsende hartelijkheid van haar trekken was verstramd. Ze had zijn raad verwórpen.

Hij probeerde haar de onmenschelijke waaghalzerij van haar weerstrevende, halsstarrige daad te verklaren. Ze blééf bij haar besluit.

— Ik soog me kind sellefers! —

Er klonk een harde, bijna vijandige, rauwe stroefheid in haar stem.

Als het kind maar geen ongelukken bekwam, zoo zij zich kalm hield. Wat met haar zélf gebeurde, ze mocht, mócht het niet tellen; was God's wil.

Toen haar de dokter nog eens verduidelijkte, dat ze, eenmaal blind, voor haar kinderen heelemaal niets meer kon zijn, schrok ze opnieuw. Even draalde er een aarzelend denken door haar hoofd.... Maar plots klonk het weer star-straf:

— Dokter.... ik soog maèn jongetje sellefers.

— En je blindheid?.... dreigde zijn stem.

— Dèn maar blind!

Tegen zoo een noodlots-onderwerping voelde hij zich

niet opgewassen. Neen, nu besefte hij het,____dat was

nog iets anders dan roekelooze koppigheid. Wel driftig