De Jordaan

456

Ze woelde om-en-om, maar kon niet slapen. Die dokter, o! o! die dokter! Stekeblind!----

Ze ging ér met haar ontledend gevoel niet op in, wat het voor haar zou beteekenen, stekeblind te worden. Ze ging niet naar de diepe duisternis van het blinde leven terug, om zich — nti nog ziend, —voor te spiegelen, hoe ze zijn zou, tastende in het donker, van al het zichtbare afgesloten. Maar toch, ze omvatte onbewust het verschrikkelijke van zoo een toestand. Alles weende in haar; ze bad, bad Onzen lieven Heer; ze snikte en bedelde om zijn hulp. Zij, oproerig zog? .... Natuurlijk, vóór haar kraam had ze zich hevig overspannen, met Stijn, met de kinderen, met het nerinkje; had ze in honderden benauwenissen geleefd. Nu wreekten zich de geknauwde zenuwen. —

Dien nacht gaf ze haar ventje de borst in het donkere bedstee'tje, met een versmachtende teederheid. Ze voelde het heete snoetje, het klop-kopje op haar borst. Het wist dadelijk den weg in het duister tusschen haar kleeren. Hij slurpte, smakkelde.... Het was haar één zoete deugd, een zaligheid zóó. Moest ze dat kleine leventje nu zóó maar uit haar moeder-handen geven?....

Ze woelde, woelde.... Alles in haar verzette zich tegen die bange daad. Stijn woelde ze wakker; hij vroeg, blind-van-slaap, wat ze had, en sliep dadelijk weer in. Stil huilde ze door, heel stil, de snikken smorend in haar eigen brandend-uitgedorde keel.

De porder klopte en bonkte op deuren en ramen. Zijn stem zong door de vroege straten. Neels heete oogen hadden den slaap schroeiend afgeweerd.

Plots overstelpte haar een vast, onwrikbaar gevoel.