De Jordaan

455

wilt behouden, dan dien je met zelf de borst geven, dadelijk op te houden!

— Wèt____wèt? ... .j kreet Neel,.... ufes joagt maan

de daudschrik op ine laèf____ maan jonge nie selfers

sog geife j... doktertje.... wèt saèt uws? ....

De dokter beaamde en voegde er — met éven een klemmende stilte tusschen zijn woorden — aan toe:

— Als je je kind <... zélf zoogt.... heb je ille .... kans, in twee weken tijd, stekeblind te worden. —

Neel kreeg de tranen in de lichte oogen van ont-stéltenis. Ze streek haar handen wanhopend wild door het haar.

— Je hebt zenuwzog,.... je hebt je heele zenuwjachtigheid overgebracht op het oproerige zog; je borsten zijn prachtig, maar de melk is veel te driftig,.... véél te driftig!

Neel begreep, dat ze haar kind dus zélf stuipjes met haar gistend zog bezorgde.

Nóg eens herhaalde de dokter de waarschuwing, al klemmender en angst-aanjagender, dat ze stekeblind zou worden, in den tijd van twee weken.

— Je hebt je dus te bezinnen, vrouwtje. —

Dien nacht tobde Neel in haar donkere bedstee, zooals ze nog nooit getobd had. Ze had alleen duizelingen gevoeld en een spannend trekken tot ichter de oogen, als het jongetje zoog. En soms kreeg ze vliezen voor haar gezicht; kon ze een paar minuten lang niets meer zien. Had ze maar niets tot den dokter gezegd. Waar moest nou die lieve kleine schat heen, met zijn hongerig snoetje; al zoo gewend bekoesterd te liggen tegen haar borst? Moest het nou die akelige flesschen-melk, dat dunne, slappe goedje, of bij een vreemde vrouw zog slurpen? De gedachten martelden haar brein

af. Dat afzakkertje.... nee!____nadat alles zoo goéd

was afgeloopen.