De Jordaan

454

zocht haar weer, keek stil voor zich heen en vertrok zonder iets te zeggen.

Jansie had Omoe Burk een keteltje koffie gebracht in de Binnen-Oranjestraat. Daar zat de oude, krasse vrouw met appel-koekjes en oliebollen. Jansie had ze een oliebol van twee cent gegeven, die het kind zuinig, van de Oranjestraat tot de Willemstraat toe omlikte, zonder er in te happen. Onbesuikerd en natgelikt, wou ze hem tóch voor haar moeder bewaren. Maar die dankte met een innig lachje.

Den volgenden middag kwam de dokter weer. Hij vroeg hoe het ging.

— Nou dokter.... 'n felle trekker!.... zei Neel

trotsch,.... hei suygt maèn de teipel fén tnekoar____

soms,.... mit ufs permissie dèt ik 't seg.... joagt ie me de troane in m' auge!....

De dokter kwam vertrouwelijk naast haar staan. Hij moest er maar op den man af mee komen.

— Moedertje... j je jaagt weer te veel....

— Joa dokter,.... we binne nie fèn de raèkdom!

'n soak is 'n duyfeplèt,... ein ieder fliegt d'r op en d'r af!....

— Ja!.... onderbrak nu strenger de dokter,____zaak

of geen zaak»... ik zeg je.... zóó krijg je geen rustig zog....

— Joa.....mit sau'n huspot, sau'n spok kindere,

weerstreefde Neel....

— Goed-goed-goed! maar ik zeg het je nu maar. Heb je geen last van je oogen?.. J. Duizelingen? ....

— Nou ufes 't sa at____ fort t'r mei!.... Duyse-

linge?.... om béng te wurde, dokter!.. _r.

Toen schoot hij plots uit, in stem-verheffing, dat Neel bleek werd en hevig schrok.

— Juffrouw Burk, als jij je kind en vooral jezelf