De Jordaan

453

— Aufoèi! ,... Mien,.... wèt bi jei 'n beist!.... stoof Lien op.

— Wétte?.... wétte?.... kaèk sellefers.... sau te leise haur!....

— Asjemenau .... viel Lien uit, met haar elleboog dreigend voor het fel-bleeke gezichtje.

De meid wist immers wel dat ze het niet kon nalezen____Mientje lachte schel, en begon dadelijk goed,

in den schoolschen dreun-leertoon.

— .... 'a Daudelikke bleikhaad.... hèd sich....

aufer hoar trekke.... f'rspraèd____ de oanblik wès

rneir as ontsettind!____Iedere moeder sou.... d'r de

faurekeur an gegeife hebbe.... het laèkie fèn hoar liefeling feur sich te sien. Fèn hoare.... bloedelause

lippe..... klonk ein f'rscheurend gebrul as fèn 'n

taSgerin....

Lien, de donkere oogen weer in den hellen lampgloed gedoopt, rood de pupil in den vlam-schijn, keek alsof ze een langzainen gruwel zag gebeuren. Een geweldige windstoot smeet de bakken op het plaatsje dooréén. Ze huiverde heerlijk en Mientje huiverde zoetjes mee.

Toen ze een half uur later de zware stappen van Stijn in het gangetje hoorden, draaide Lien snel de lamp af en sloop Mientje de achterkamer in. —

V

Na den negenden dag kwam de dokter weer in, terwijl de vroedvrouw juist haar vijf guldentjes had afgehaald.

Neel liep alweer door het winkeltje, maar ze klaagde over pijn in de borst en tepel,.... en over zwakte in haar lijf en lendenen. Ze zag er goor-bleek uit en de wangen waren ingestonken tot op de puntige jukbeenderen. Het kind had ook veel stuipjes, die het heele gezichtje akelig blauw wegtrokkenj De dokter onder