De Jordaan

452

— En mö je nou nie.... de fier bloadjes ofleise? sneed Lien door, hongerend naar nog meer emotie.

— Ikke mot noa bed____ drensde Mientje gapend

en haar leedjes met wellust uitrekkend.

— Wèt 'n maad.... die wil d'r opblaèfe....

Geraakt in haar waardigheid, schoot Mientje het

lijfje stijf-rechtop.

— Opblaèfe?.... kèn ikke... .j sau wèl as jèi!....

— Dèt sien-ik____ tartte Lien,.... enne je kèn nie

eins nie ofleise!..!..

Lien was in het gootsteentje een emmer gaan uitspoelen, lawaaide herrie tegen de rukwinden in. Mientje keek naar het hooge, smalle, roetig-berookte schoorsteentje, waarop een groen brok spiegel op zijn punt balanceerde, tusschen allerlei keukenrommel.

Mientje peinsde.... Zou ze beginnen?.... Ja .... neè? .... aftellen? .... Jè-nee.... ja-neè.... Ja .... nee.... ja!....

In Lien woelde het nog van hevig leven. Ze wou weten hoe het afliep met dien ״merkies" uit: „Het gestolen kind", of „Een wanhopige strijd". Ze moest weer al de grilligheidjes van Mientjes wél-niet, niet-wél lezen doorstaan. En als haar de romantische koorts eenmaal greep, bleef ze doorbibberen, een dag lang. —

Mientje had de korst, hardvochtig-ondramatisch weer tusschen de tanden gezet en knabbelde....

— Nou Lien,.... dèn sèl ikke afleise,.... besloot ze dralerig.

Lien sprong óp van blijdschap.

— Knèp sau!.... dèn bi-je-'n schèt.... kaèkes?.... 'n plèkkie!....

Mientje had den zin voor plagerigen humor van Neeltje in zich. Ze begon:....

— Toe is de mirkies plat op se gèt gefèlle....