De Jordaan

451

— Nei, ik haur niks____

— Toe dèn?....

— Nei!.... ik haur niks!....

Beiden waren innerlijk verblijd, even een gewoonheidje door de angst-stijging van het verhaal te kunnen vastgrijpen. Want nü pas kwain Lien op dreef. Zonder meer in de rede gevallen te worden, vertelde ze alles af, met vuur en wilde opwinding.! Het herkennen van den vader, het bewijs in de boeken, dat de koerier op een heel andere plaats was, op het uur van den moord. Ze

vertelde van zijn gang naar het schavot----en de te

late onthullingen van den medeplichtige in den kerker. Lien sprak met huilstem en Mientje beefde over heel haar tengere lijfje, in schralen bloei als van een winterroosje. Toen het uit was, schonk Lientje slappe koffie en slurpten ze allebei in de stilte van het keukentje, lang, zonder te weten dat ze dronken, terwijl de wind wild gierde. Het laimp-voetstuk donkerde in zijn eigen schaduw-krans op het morsige tafeltje. Grillig-vergroot en door allerlei voorwerpen verkreukt en verbogen, bewoog zich achter hun lichamen het schimmen-spel hunner schaduwen, in de doórvloeiïng van het helle licht, op muur en schoorsteen. Lien keek staar-strak naar de roet-bebakken fornuis-ringen op den vloer, stilletjes huiverend om het pas opgeroepen verhaal-angstige. —

Na tien minuten begon Mientje een oude broodkorst af te knabbelen. Ze had weer honger.

— Hel kind,.... hoe kê je nou ei te.... zei Lien verdrietig en minachtend.!

Mientje schaamide zich nu ook een beetje en smakte de korst hard neer op het tafeltje,

— Nou.... nou____ die is t'r auk goet!.... ikke

hep niks gehèd, femiddèg ... j

25*