De Jordaan

447

schuld. Daar was Dobbelman! Daar was die vent van de rozijnen, krenten, vijgen....

Plots schrok ze van zichzelf. Ging ze nou tóch in de rit mee, door de zorgen opgejaagd? Even beurde ze lichtelijk haar hoofd op naar het weg-geschemerde kopje van haar kleintje in het wiegel-wiegje. Nu leefde ze weer in haar rust, had niet één kwel-gedachte meer vat op haar.

De wind berammelde de ramen en loeide winter-huilen over het plaatsje. Nu en dan zaagde Willem een verschrikkelijken hoest door de slaapstilte. Dan rilde in Neel even iets kouds, dacht ze aan Jan, zijn vader, die nét zoo had gehoest in den nacht. Even in haar angst, bemerkte ze niet dat Mientje de kamer in, — en er dadelijk op de teentjes weer was uitgeslopen.

IV

Lien Dekker en Mientje waren bijeen in het keukentje, de deur tegen wind-gewaai stijf dichtgeklemd met kisten, de felle lamp op het houten wankele tafeltje. Het fornuis broeide nog een stoverige na-warmte door het keukentje, dat een warrommel van dingen in schaduw verborgen hield. Mientje had een rood-papieren aflevering van een colportage-roman vóór haar liggen. Ze luisterde, strak-ontsteld, het hei-verlichte, bleek-smoezelige en ongewasschen gezichtje naar Lien, die vertelde. De lampgloed sloeg Mientjes kleine oogjes blind en toch bestaarde ze Lien, die met den rug naar het fornuis stond, in haar vuile werkplunje, met zwarte handen, kolen-zwart zakkenschort vóór, en zwart-bevlekt gezicht. Nu, in de stilte van Neel's kraambed en het winkeltje, beredderd door haar vader, kon Mientje zoo iets wel wagen. Het was een afspraakje met de meid. Lien bleef veel later dan anders in haar rommelig keukentje wachten tot Mientje de kin